Film dokumentalny pt."180", rejestrujący przeprowadzane na ulicy rozmowy na temat aborcji i szacunku dla życia.
piątek, 4 listopada 2011
czwartek, 3 listopada 2011
„odpocząć w Bogu od wyczerpującego rytmu miasta”
5 listopada (sobota) w Kościele Matki Bożej Jerozolimskiej w Warszawie odbędzie się kolejne formacyjne spotkanie duszpasterstwa. Miejsce spotkania będą Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie (ul Łazienkowska 14).
Doświadczymy piękna liturgii we wspólnocie, wysłuchamy katechezy brata Benedykta, będziemy się wspólnie modlić i rozmawiać o inicjatywach podejmowanych przez duszpasterstwo. Bardzo mile widziane są nowe osoby. Jeśli ktoś chciałby się z nami pomodlić i spotkać zapraszamy 5 listopada na godz. 18:00 do Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich. Planowany czas zakończenia spotkania to godz. 21:00.
Doświadczymy piękna liturgii we wspólnocie, wysłuchamy katechezy brata Benedykta, będziemy się wspólnie modlić i rozmawiać o inicjatywach podejmowanych przez duszpasterstwo. Bardzo mile widziane są nowe osoby. Jeśli ktoś chciałby się z nami pomodlić i spotkać zapraszamy 5 listopada na godz. 18:00 do Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich. Planowany czas zakończenia spotkania to godz. 21:00.
18:00 Msza św. z Nieszporami
19:15 Katecheza
19:45 Wspólna modlitwa, dzielenie się refleksjami na temat IV Katechezy Papieża Benedykta XVI o modlitwie. Sprawy różne.
czwartek, 27 października 2011
środa, 26 października 2011
V Warszawskie Zaduszki Bezdomnych
Bezdomni z Jadłodajni na Miodowej w Warszawie po raz kolejny przygotowali Zaduszki Bezdomnych. Tegoroczna edycja zorganizowana przez Fundację Kapucyńską odbędzie się 2 listopada 2011 r., o godz. 18.00 w Teatrze Kamienica przy Al. Solidarności 93 w Warszawie.
Jest to następny etap współpracy między wspomnianymi instytucjami. Wydarzenie ma charakter zamknięty – biorą w nim udział bezdomni oraz wspierające ich na co dzień osoby.
Wieczór rozpocznie poczęstunek dla zaproszonych gości, ufundowany przez cateringwarszawa.pl.
W programieprzewidziano występy podopiecznych Fundacji, którzy będą czytali wiersze oraz wspominali zmarłych bezdomnych. W Zaduszkach wystąpią również Justyna Sieńczyłło oraz Emilian Kamiński. Całość zwieńczy wspólne śpiewanie
piosenek.
Sponsorem Zaduszek jest Toyota Motor Poland.
Zaduszki bezdomnych w listopadowej atmosferze nawiedzania cmentarzy są czasem powrotu myślami do tych, którzy odeszli, za życia samotni i bez domu.
Śmierć bezdomnego bywa okryta tajemnicą anonimowości i głębokiej samotności. Jest odejściem bez pożegnania, bez rodziny wokół szpitalnego łóżka, wśród ludzkiego zabiegania i obojętności, czasami w amoku odurzenia…
Zaduszki niosą również nadzieję na nowy lepszy dom, na nowe życie bez samotności.
...a tak zaduszki wyglądały w zeszłym roku:
katolik.pl: Listopadowe świętowanie
Polska jest dziś zupełnie innym krajem, niż była jeszcze 25 lat temu. Przeżyliśmy już ogrom przemian gospodarczych, politycznych i społecznych. Nasze marzenia stały się rzeczywistością. Uwolniliśmy się od Wschodu, a z całą zachłannością zwróciliśmy się ku Zachodowi i ku temu wszystkiemu, co stamtąd szeroką rzeką płynie do naszego kraju. Niestety, nie zawsze z tej rzeki wyławiamy najlepsze ryby. Imponują nam już nie tylko wyjazdy na Zachód i zachodnie ciuchy, ale nawet tamtejsze "święta". Jednym z takich "świąt", które w ostatnich latach znajduje w naszym kraju szczególnie podatny grunt, jest
Halloween.
Kilkanaście lat temu niewielu Polaków o takim "święcie" wiedziało. Przekonałem się o tym, kiedy pod koniec października 1992 roku wylądowałem w Chicago. Kiedy w Uroczystość Wszystkich Świętych udałem się wraz z moimi współbraćmi na cmentarz, spodziewałem się tam spotkać wielu ludzi składających kwiaty i palących znicze na grobach swoich bliskich. Taki obraz świętowania pierwszych listopadowych dni wywiozłem przecież z kraju nad Wisłą. Jakże wielkie zdziwienie i zawód przeżyłem, patrząc na pustą przestrzeń i samotne groby, także naszych rodaków. W dniach, które dla nas Polaków naznaczone są szczególną pamięcią o naszych bliskich zmarłych, w Stanach Zjednoczonych zobaczyłem wiele domów "udekorowanych" postaciami szkieletów, duchów i wampirów. Amerykańskie dzieci, przebrane za czarownice i diabły, chodziły od domu do domu, zbierając cukierki. Tak bawią się amerykańskie dzieci, a dla wielu dorosłych Halloween jest jeszcze jedną okazją do wesołej zabawy. Na tej wcale nie wesołej, a wręcz okrutnej, zabawie zarabiają przede wszystkim producenci kostiumów halloweenowych i plantatorzy dyń. Wydrążona i podświetlona dynia jest jednym z podstawowych rekwizytów na Halloween. Przypomina czasy rzeźbienia demonów, aby odstraszały od nieszczęścia.
Zacząłem się zastanawiać: Co kryje się za tą pozornie niewinną zabawą, której podstawowymi symbolami są śmierć, krew i duchy? Skąd to okropne świętowanie właśnie w dniach, kiedy my z największą czcią myślimy i wspominamy dusze zmarłych?
Otóż Halloween pochodzi z czasów przedchrześcijańskich, a jego początki sięgają ok. 2000 lat przed narodzeniem Chrystusa. Wywodzi się z praktyk druidów, którzy u starożytnych Celtów pełnili funkcję kapłanów, sędziów, nauczycieli i wróżbitów. Największym świętem Celtów było święto na cześć ich boga Samahaina, boga zmarłych. Obchodzono je w nocy z 31 października na 1 listopada. Ludy celtyckie traktowały tę noc w sposób szczególny. Wieczorem bowiem kończyły się lato i stary rok, a o świcie zaczynały się zima i nowy rok. Wierzono, że tego wieczoru duchy zmarłych powracają do swoich dawnych domów, by odwiedzić żyjących. Ci zaś musieli przygotować na ten dzień jedzenie dla złych duchów. Jeśliby tego nie uczynili, mogły się im przydarzyć wszelakiego rodzaju straszne rzeczy. Złe duchy miały bowiem moc szkodzenia żyjącym. Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero wtedy, gdy Kościół w 835 roku przeniósł z okresu wielkanocnego na 1 listopada Uroczystość Wszystkich Świętych. Zresztą ze skrótu dwu nazw: "All Hallow Day" (Dzień Wszystkich Świętych) i "All Hallow Evening" (Wieczór Wszystkich Świętych) powstała nazwa "Halloween".
Dzisiaj ta tradycja starożytnych Celtów zaczyna się odradzać nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także w Europie i w Polsce. To rzekomo wesołe "święto" jest szeroko nagłaśniane przez media. Jest to tym bardziej niebezpieczne, że tradycja tego "święta" została przejęta przez satanistów, którzy noc Halloween (z 31 X na 1 XI) uważają za swoje święto sądząc, że wtedy właśnie szatan ma szczególną moc. Jest to więc noc tzw. "czarnych mszy", orgii seksualnych i ofiar składanych nie tylko ze zwierząt, ale także z ludzi.
Nie dziwi więc, że na praktyki związane ze świętowaniem Halloween zareagowały chrześcijańskie Kościoły Europy. Zobaczyły w tym nie tylko obyczaj pogański, ale też gloryfikację zła, przemocy i śmierci. Emerytowany arcybiskup Mediolanu, kard. C.M. Martini stwierdził, że Halloween jest obcy naszej tradycji tak bogatej w wartości zasługujące na pielęgnowanie. W Polsce zmarły przed kilku laty biskup radomski J. Chrapek uznał obyczaj Halloween za pogański, który promowany przez media i bezmyślną propagandę, prowadzoną także w szkołach, może zamazać chrześcijańską głębię uroczystości Wszystkich Świętych. Według ks. Leszka Slipka Halloween to zabawa dla dorosłych o umysłowości dziecka, amerykański zwyczaj, nie mający charakteru religijnego. Natomiast dominikanin o. Jędrzejewski mówi wprost: Halloween, czyli święto duchów uważam po prostu za głupie. Zgadzając się w pełni z tymi argumentami, dodałbym jeszcze, że Halloween jest "świętem" bardzo niebezpiecznym, bo spłycającym i ośmieszającym wartość życia duchowego i pozagrobowego, a czyni to z tym większą perfidią, że wzywa do zabawy właśnie w tych dniach, kiedy my chrześcijanie wspominamy pamięć naszych zmarłych i obchodzimy
Uroczystość Wszystkich Świętych.
Ta uroczystość ma w swoim założeniu rozpalić w nas tęsknotę za innym życiem. Ma uczyć szukania świętości zarówno u tych, którzy już zakończyli swoje ziemskie życie, jak i w tych, którzy żyją obok nas i w nas samych. Dzisiejszy świat potrzebuje nadziei takiej, która wszystko przetrzyma, która będzie mocniejsza nawet od bólu rozstania ze zmarłymi. Święci i ci dobrzy ludzie, których znamy, wnoszą tę nadzieję w nasze życie. Oni uczą, że prawdziwe skarby, dla których warto się poświęcać, odsłaniają się zwłaszcza w obliczu śmierci. Tam objawi się dopiero pełna prawda o nas.
Dla nas Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny to czas zadumy i refleksji nad przemijaniem tych, których odwiedzamy na cmentarzu, ale i nad własnym przemijaniem. W tych dniach nie da się uciec od pytań: Co dalej? Czy śmierć jest końcem wszystkiego? A jeśli życie będzie miało ciąg dalszy, to czy warto go zatruwać lękiem i pustką? Co w obliczu śmierci i wieczności jest naprawdę ważne?
Z badań Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego wynika, iż w życie po śmierci wierzy 69% Polaków. 57% przyznało, że wierzy, iż jest jeszcze coś po śmierci. Owe "coś" nazywano różnie: istnieniem duszy, życiem dusz, nowym, następnym życiem, życiem pozagrobowym, ale także wiecznością, zbawieniem, życiem wiekuistym albo po prostu lepszym, szczęśliwszym życiem w innym świecie. O ogromnym zamieszaniu w świadomości religijnej Polaków, deklarujących się przecież jako chrześcijanie, świadczy fakt, że w 1991 roku co piąta osoba, a w 1997 już co trzecia wierzyła w wędrówkę dusz (w reinkarnację). W zmartwychwstanie po śmierci wierzy dwie trzecie Polaków, a połowa, że będzie to zmartwychwstanie duszy z ciałem. Zdecydowanie chętniej Polacy wierzą w niebo niż w piekło. W niebo wierzy prawie trzy czwarte Polaków, w piekło o dziesięć procent mniej.
Piękną polską tradycją jest to, że zwłaszcza w pierwszych dniach listopada odwiedzamy groby naszych bliskich i modlimy się tam za ich dusze. Zewnętrznym przejawem naszej miłości i pamięci o zmarłych są zapalane świece i znicze. Dla człowieka wierzącego światło stawiane na mogile to bardzo głęboki i wymowny symbol wiary w światłość nieprzemijającą i w życie wieczne. O tym życiu mówią też składane na grobach żywe (a nie papierowe) kwiaty. Źródłem tego nie kończącego się życia jest Zmartwychwstały Chrystus.
Wierzymy w Świętych obcowanie, a to wiąże się też z wiarą w czyściec. Oznacza ona, że każdy człowiek, który za życia nie odpokutował swoich grzechów, po śmierci trafia do czyśćca. Pomóc mu można ofiarowaną za niego modlitwą, jałmużną, a zwłaszcza Mszą św. i Komunią św. Szczególną formą pomocy naszym zmarłym są ofiarowane za nich odpusty. W tym celu należy spełnić następujące warunki: być w stanie łaski uświęcającej, pobożnie odwiedzić cmentarz, nie mieć przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i odmówić modlitwę według intencji Ojca Świętego.
Czy nie lepiej więc kultywować piękne polskie tradycje związane z Uroczystością Wszystkich Świętych i z Dniem Zadusznym niż próbować importu na nasz grunt dziwacznego, pustego i pogańskiego Halloween, które jedynie zamazuje głębię naszych chrześcijańskich świąt?
Halloween.
Kilkanaście lat temu niewielu Polaków o takim "święcie" wiedziało. Przekonałem się o tym, kiedy pod koniec października 1992 roku wylądowałem w Chicago. Kiedy w Uroczystość Wszystkich Świętych udałem się wraz z moimi współbraćmi na cmentarz, spodziewałem się tam spotkać wielu ludzi składających kwiaty i palących znicze na grobach swoich bliskich. Taki obraz świętowania pierwszych listopadowych dni wywiozłem przecież z kraju nad Wisłą. Jakże wielkie zdziwienie i zawód przeżyłem, patrząc na pustą przestrzeń i samotne groby, także naszych rodaków. W dniach, które dla nas Polaków naznaczone są szczególną pamięcią o naszych bliskich zmarłych, w Stanach Zjednoczonych zobaczyłem wiele domów "udekorowanych" postaciami szkieletów, duchów i wampirów. Amerykańskie dzieci, przebrane za czarownice i diabły, chodziły od domu do domu, zbierając cukierki. Tak bawią się amerykańskie dzieci, a dla wielu dorosłych Halloween jest jeszcze jedną okazją do wesołej zabawy. Na tej wcale nie wesołej, a wręcz okrutnej, zabawie zarabiają przede wszystkim producenci kostiumów halloweenowych i plantatorzy dyń. Wydrążona i podświetlona dynia jest jednym z podstawowych rekwizytów na Halloween. Przypomina czasy rzeźbienia demonów, aby odstraszały od nieszczęścia.
Zacząłem się zastanawiać: Co kryje się za tą pozornie niewinną zabawą, której podstawowymi symbolami są śmierć, krew i duchy? Skąd to okropne świętowanie właśnie w dniach, kiedy my z największą czcią myślimy i wspominamy dusze zmarłych?
Otóż Halloween pochodzi z czasów przedchrześcijańskich, a jego początki sięgają ok. 2000 lat przed narodzeniem Chrystusa. Wywodzi się z praktyk druidów, którzy u starożytnych Celtów pełnili funkcję kapłanów, sędziów, nauczycieli i wróżbitów. Największym świętem Celtów było święto na cześć ich boga Samahaina, boga zmarłych. Obchodzono je w nocy z 31 października na 1 listopada. Ludy celtyckie traktowały tę noc w sposób szczególny. Wieczorem bowiem kończyły się lato i stary rok, a o świcie zaczynały się zima i nowy rok. Wierzono, że tego wieczoru duchy zmarłych powracają do swoich dawnych domów, by odwiedzić żyjących. Ci zaś musieli przygotować na ten dzień jedzenie dla złych duchów. Jeśliby tego nie uczynili, mogły się im przydarzyć wszelakiego rodzaju straszne rzeczy. Złe duchy miały bowiem moc szkodzenia żyjącym. Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero wtedy, gdy Kościół w 835 roku przeniósł z okresu wielkanocnego na 1 listopada Uroczystość Wszystkich Świętych. Zresztą ze skrótu dwu nazw: "All Hallow Day" (Dzień Wszystkich Świętych) i "All Hallow Evening" (Wieczór Wszystkich Świętych) powstała nazwa "Halloween".
Dzisiaj ta tradycja starożytnych Celtów zaczyna się odradzać nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale także w Europie i w Polsce. To rzekomo wesołe "święto" jest szeroko nagłaśniane przez media. Jest to tym bardziej niebezpieczne, że tradycja tego "święta" została przejęta przez satanistów, którzy noc Halloween (z 31 X na 1 XI) uważają za swoje święto sądząc, że wtedy właśnie szatan ma szczególną moc. Jest to więc noc tzw. "czarnych mszy", orgii seksualnych i ofiar składanych nie tylko ze zwierząt, ale także z ludzi.
Nie dziwi więc, że na praktyki związane ze świętowaniem Halloween zareagowały chrześcijańskie Kościoły Europy. Zobaczyły w tym nie tylko obyczaj pogański, ale też gloryfikację zła, przemocy i śmierci. Emerytowany arcybiskup Mediolanu, kard. C.M. Martini stwierdził, że Halloween jest obcy naszej tradycji tak bogatej w wartości zasługujące na pielęgnowanie. W Polsce zmarły przed kilku laty biskup radomski J. Chrapek uznał obyczaj Halloween za pogański, który promowany przez media i bezmyślną propagandę, prowadzoną także w szkołach, może zamazać chrześcijańską głębię uroczystości Wszystkich Świętych. Według ks. Leszka Slipka Halloween to zabawa dla dorosłych o umysłowości dziecka, amerykański zwyczaj, nie mający charakteru religijnego. Natomiast dominikanin o. Jędrzejewski mówi wprost: Halloween, czyli święto duchów uważam po prostu za głupie. Zgadzając się w pełni z tymi argumentami, dodałbym jeszcze, że Halloween jest "świętem" bardzo niebezpiecznym, bo spłycającym i ośmieszającym wartość życia duchowego i pozagrobowego, a czyni to z tym większą perfidią, że wzywa do zabawy właśnie w tych dniach, kiedy my chrześcijanie wspominamy pamięć naszych zmarłych i obchodzimy
Uroczystość Wszystkich Świętych.
Ta uroczystość ma w swoim założeniu rozpalić w nas tęsknotę za innym życiem. Ma uczyć szukania świętości zarówno u tych, którzy już zakończyli swoje ziemskie życie, jak i w tych, którzy żyją obok nas i w nas samych. Dzisiejszy świat potrzebuje nadziei takiej, która wszystko przetrzyma, która będzie mocniejsza nawet od bólu rozstania ze zmarłymi. Święci i ci dobrzy ludzie, których znamy, wnoszą tę nadzieję w nasze życie. Oni uczą, że prawdziwe skarby, dla których warto się poświęcać, odsłaniają się zwłaszcza w obliczu śmierci. Tam objawi się dopiero pełna prawda o nas.
Dla nas Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny to czas zadumy i refleksji nad przemijaniem tych, których odwiedzamy na cmentarzu, ale i nad własnym przemijaniem. W tych dniach nie da się uciec od pytań: Co dalej? Czy śmierć jest końcem wszystkiego? A jeśli życie będzie miało ciąg dalszy, to czy warto go zatruwać lękiem i pustką? Co w obliczu śmierci i wieczności jest naprawdę ważne?
Z badań Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego wynika, iż w życie po śmierci wierzy 69% Polaków. 57% przyznało, że wierzy, iż jest jeszcze coś po śmierci. Owe "coś" nazywano różnie: istnieniem duszy, życiem dusz, nowym, następnym życiem, życiem pozagrobowym, ale także wiecznością, zbawieniem, życiem wiekuistym albo po prostu lepszym, szczęśliwszym życiem w innym świecie. O ogromnym zamieszaniu w świadomości religijnej Polaków, deklarujących się przecież jako chrześcijanie, świadczy fakt, że w 1991 roku co piąta osoba, a w 1997 już co trzecia wierzyła w wędrówkę dusz (w reinkarnację). W zmartwychwstanie po śmierci wierzy dwie trzecie Polaków, a połowa, że będzie to zmartwychwstanie duszy z ciałem. Zdecydowanie chętniej Polacy wierzą w niebo niż w piekło. W niebo wierzy prawie trzy czwarte Polaków, w piekło o dziesięć procent mniej.
Piękną polską tradycją jest to, że zwłaszcza w pierwszych dniach listopada odwiedzamy groby naszych bliskich i modlimy się tam za ich dusze. Zewnętrznym przejawem naszej miłości i pamięci o zmarłych są zapalane świece i znicze. Dla człowieka wierzącego światło stawiane na mogile to bardzo głęboki i wymowny symbol wiary w światłość nieprzemijającą i w życie wieczne. O tym życiu mówią też składane na grobach żywe (a nie papierowe) kwiaty. Źródłem tego nie kończącego się życia jest Zmartwychwstały Chrystus.
Wierzymy w Świętych obcowanie, a to wiąże się też z wiarą w czyściec. Oznacza ona, że każdy człowiek, który za życia nie odpokutował swoich grzechów, po śmierci trafia do czyśćca. Pomóc mu można ofiarowaną za niego modlitwą, jałmużną, a zwłaszcza Mszą św. i Komunią św. Szczególną formą pomocy naszym zmarłym są ofiarowane za nich odpusty. W tym celu należy spełnić następujące warunki: być w stanie łaski uświęcającej, pobożnie odwiedzić cmentarz, nie mieć przywiązania do jakiegokolwiek grzechu i odmówić modlitwę według intencji Ojca Świętego.
Czy nie lepiej więc kultywować piękne polskie tradycje związane z Uroczystością Wszystkich Świętych i z Dniem Zadusznym niż próbować importu na nasz grunt dziwacznego, pustego i pogańskiego Halloween, które jedynie zamazuje głębię naszych chrześcijańskich świąt?
ks. Jerzy Sermak SJ
Więcej ciekawych artykulow w serwisie:
Kapucyni.pl: Film o hallowen
Kolejne części dostępne na stronie kapucyni.pl lub w serwisie youtube.com
wtorek, 25 października 2011
BŁOGOSŁAWIENI... którzy czuwają i modlą się, aby nie ulegać pokusom (Mt 26, 41)
Nasze ostatnie spotkanie zdominowała rozmowa o doświadczeniach, które sprawiły, że Kuba nie tyle przestał wierzyć w siebie, co dotknął dna i poczuł się nikim, totalnym zerem, niewartym dobrego słowa, czasu, uwagi, troski, miłości... Kiedy oduczymy się i przestaniemy wychowywać kolejne pokolenia w przekonaniu, że na Miłość trzeba zasłużyć? Pora uświadomić sobie, że Miłości nie można kupić, że ta prawdziwa nie jest ze względu na coś, ale bez względu na wszystko! Że w Jego oczach jesteśmy bezcenni i mamy największą wartość, choćby nas wytykali palcami na ulicy, mierzyli spojrzeniem pełnym pogardy, obrzydzenia czy lęku. (Co innego ponoszenie konsekwencji własnych wyborów. Żniwo braku wyobraźni, nieodpowiedzialności za siebie i innych potrafi być olbrzymie i wywołać lawinę, która w bardzo krótkim czasie może zmieść wszystko, co przez lata, w pocie czoła udało się nam zbudować... Zanim więc w coś wdepniesz, pomyśl – nie raz, a dwa razy i zastanów się, czy to ci pomaga czy szkodzi (...)).
„Za pieniądze możesz kupić:
łóżko, ale nie sen
wiedzę, ale nie rozum
jedzenie, ale nie łaknienie
finezję, ale nie piękno
przyjemności, ale nie szczęście
lekarstwo, ale nie zdrowie
służących, ale nie przyjaciół
relikwie, ale nie zbawienie
krucyfiks, ale nie Zbawiciela.
Za pieniądze kupić nie możesz:
Miłości, choćbyś nawet kupił władzę
przyjaźni, choćbyś nawet kupił respekt
bezpieczeństwa, choćbyś nawet kupił obstawę
sprawiedliwości, choćbyś nawet kupił sędziego
nadziei, choćbyś nawet kupił obietnicę
nieba, choćbyś nawet kupił kościół”.
Muszę przyznać, bałam się. Bałam się, czy po tym, jak cofnęliśmy się w czasie do najboleśniejszych wspomnień, czy coś w Kubie nie pęknie. Ręcę mu drżały. A głowę najchętniej schowałby jak struś, w piasek. Ze wstydu.
Tu nikt nie udaje. Nie musi. Wie, że każda próba manipulacji prędzej czy później wyjdzie na jaw, że najzwyczajniej w świecie się nie opłaca. Mało tego: że nie warto, bo tak naprawdę okłamuje się samego siebie. „Jeżeli twoje życie jest nieudane, jeżeli nie jest tak udane, jak byś tego chciał, jeżeli ciągle coś ci nie wychodzi, to w samym środku tego jest Bóg, który mówi: Jestem tu‟. I pomaga trwać w codzienności mimo zapomnienia, poniżenia, odrzucenia, głodu, samotności...
* * *
Piątkowe popołudnie. Sygnał telefonu. To sms. Na szczęście z dobrą nowiną. Rozpoczynamy rozgrywkę, to najważniejszy mecz – mecz życia i mecz o życie, na nowo.
Trudno po ludzku pojąć, że ten zdawałoby się przeklęty czas, może okazać się wbrew i na przekór wszystkiemu czasem wielkiej łaski. Dla mnie niewątpliwie poznanie Kuby to wielki dar. Gdybyście widzieli jego zdzwienie na twarzy, gdy dotarło do niego, że nie tylko on czeka na te spotkania... :) Cieszył się jak dzieciak. Diabeł, co prawda kusi, by zawiesić się na pytaniu: dlaczego, jak to możliwe, przecież to niesprawiedliwe, winę zrzucić na innych ludzi i Pana Boga, i pozostać w tym samym miejscu (w tym samym kanale czy na tej samej klatce), czyli jak mawia znajomy zakonnik, gdy sprawy przybierają niewłaściwy obrót: tkwić w czarnej d... bezczynnie czekając na cud.
SPRAWIEDLIWOŚĆ
Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie
gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
gdyby każdy miał to samo
nikt nikomu nie byłby potrzebny
Dziękuję Ci że sprawiedliwość Twoja jest nierównością
to co mam i to czego nie mam
nawet to czego nie mam komu dać
zawsze jest komuś potrzebne
jest noc żeby był dzień
ciemno żeby świeciła gwiazda
jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza
modlimy się bo inni się nie modlą
wierzymy bo inni nie wierzą
umieramy za tych co nie chcą umierać
kochamy bo innym serce wychłódło
list przybliża bo inny oddala
nierówni potrzebują siebie
im najłatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich
i odczytywać całość
(ks. Jan Twardowski)
Ale – podobno – błogosławieni ci, którzy rodzą się dwa razy. "Jednego jestem pewien, wystarczy uświadomić sobie swoją bezsilność wobec Twojej woli, Boże, aby się poczuć szczęśliwym... A wtedy pozostaje zgoda na wszystko, skarb, który zmieścisz w wyciągniętej dłoni żebraka." (Roman Brandstaetter)
Na razie przekopujemy się przez trudy dnia powszedniego: zaczynając od głodu i braku ciepłych zimowych ubrań aż po brak domu, zerwane relacje rodzinne, pragnienie powrotu do zawodu i wiele innych męk. Blizny po dźwiganiu krzyża głupoty, ciekawości, i różnych ekstremalnych przygód życiowych... zostaną już na zawsze. Ale dzięki pomocy wielu osób, możemy kierować się na wschód w poszukiwaniu przebaczenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


