środa, 7 grudnia 2011
wtorek, 6 grudnia 2011
Minąłem zakręt
Jestem... Nie było mnie kilka dni, bo byłem na zakręcie. Na zakręcie z którego ciężko nie tylko wyjść, ale i się uwolnić. Nie chcę pisać, co czułem, co myślałem, co robiłem. Najważniejsze, że jestem... A jestem dzięki Bogu, a w zasadzie ludziom, których stawia na mojej drodze. Są momenty, w których zastanawiam się, po co to robią? Wyciągają rękę, spuszczają linę, zapraszają na pokład. Ciężko mi znaleźć odpowiedź, nie mniej korzystam z ich pomocy. A przynajmniej teraz skorzystałem i za to jestem im wdzięczny. Dziś wiem, że gdyby nie oni nie pisałbym tych słów, wróciłbym do mrocznego świata, gdzie nie ma ładu, porządku, spokoju czy ciepła. W przenośni i dosłownie.
Minąłem więc mój zakręt. Nie było on pierwszy, ale i nie ostatni jaki spotka mnie w życiu. Zdaję sobie z tego sprawę. Najważniejsze jednak, że ponownie mam okazję zmierzać do tego, aby stać się szczęśliwym!
MP
Podsłuchane w Linii 739
Chyba wprowadzę stały dział ;) Dość często mam okazję podróżować wspomnianą w tytule linią autobusową, a tam - w totalnym ścisku - nie sposób jest nie podsłuchać różnych rozmów. Rozmów, które niekiedy mnie śmieszą, ale czasami zmuszają do zastanowienia, refleksji.
Ot na przykład ostatnia z nich. Rozmowa dwóch licealistek.
- Dziś znowu mamy o uzależnieniach - mówi pierwsza. Daj spokój śmiesznie to brzmi - dzieli się opinią koleżanka. - No. Śmieszny jest sposób prowadzenia tych zajęć - kontynuuje pierwsza z pań, dodając. - Nauczyciele ciągle ględzą teorie wzięte z podręcznika. A filmy momentami same zachęcają do tego aby pić. - He, he... Przecież i tak wszyscy wiedzą, że alkohol jest dla ludzi - błysnęła inteligencją druga z młodych dam.
- Zajęcia zajęciami, jednak najlepiej problem zobrazował mi ojciec - podkreśla inicjatorka rozmowy i zaczyna tłumaczyć skupionej koleżance o co kaman? - Wziął kartkę, narysował kreskę i powiedział: to jest nasze życie. W nim dokonujemy różnych wyborów. W nim jest również nadużywanie alkoholu. W zależności od tego ile i czy w ogóle pijemy, to pniemy się w górę, bądź spadamy. Pamiętaj jednak, że spaść jest bardzo łatwo. Podnieść natomiast o wiele trudniej. Zastanów się więc, gdzie chcesz być? Pod kreską, czy nad nią? - zakończyła pytająco dziewczyna. - No. Ekstra! - skwitowała z kolei koleżanka.
Też tak pomyślałem. I niezależnie jaką decyzję podjęła pierwsza z licealistek, zazdroszczę jej nawet.
Chciałbym też mieć takiego tatusia. A tak, kiedy ja byłem w ich wieku, mój ojciec zamiast teorii fundował mi zajęcia praktyczne. A że byłem "przykładnym" obserwatorem, nie znającym innego modelu rodziny, zacząłem wzorować się na nim. I tak, nie wiadomo kiedy przekroczyłem cienką czerwoną linię.
MP
MP
ps. dobrze, że nie mam syna...
poniedziałek, 5 grudnia 2011
Apteczka dla bezdomnego
Większość bezdomnych nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego. Nie może więc tak jak my skorzystać z usług służby zdrowia.
Jedynym wsparciem dla chorych osób bezdomnych są punkty medyczne prowadzone przez organizacje pozarządowe. Pracują w nich lekarze i pielęgniarki, którzy świadczą swoją pomoc w ramach wolontariatu.
W dniach 12-17 grudnia 2011, Fundacja Kapucyńska organizuje zbiórkę artykułów pierwszej pomocy, aby zaopatrzyć punkt medyczny Jadłodajni na Miodowej. Pracujący tam wolontariusze pomagają chorym bezdomnym już od 6 lat.
Jeśli chcesz nam pomóc:
Odwiedź jedną z warszawskich aptek sieci Hibiskus. Zakup dowolny artykuł pierwszej pomocy i pozostaw go w dostępnej tam „apteczce dla bezdomnego”.
Lista potrzebnych środków pierwszej pomocy i leków bez recepty:
1. Bandaże, gaziki
2. Opaski elastyczne
3. Plastry z/bez opatrunku
4. Tabletki/żele/maści przeciwbólowe
5. Środki przeciwbiegunkowe
6. Krople żołądkowe
7. Syrop/tabletki na kaszel
8. Leki przeciw przeziębieniom
9. Maści na odmrożenia
10. Środki na niestrawność
11. Tabletki witaminowe
Adresy aptek:
ul. Puławska 26, ul. Braci Wagów 2, ul. Malczewskiego 52, ul. Kondratowicza 37, ul. Filtrowa 66, ul. Powstańców Śląskich 45.
W ramach akcji organizujemy także szkolenie medyczne z pierwszej pomocy dla osób bezdomnych. Wykwalifikowani trenerzy/ratownicy medyczni z firmy Emermed, zapoznają osoby bezdomne z zasadami pierwszej pomocy. W ramach prewencji wskażą ryzykowne zachowania i omówią zagrożenia, jakie najczęściej występują w tym środowisku. Jest to już druga edycja tego szkolenia. W zeszłym roku, każdego dnia w szkoleniu udział brało ok. 50 osób.
Możesz także wesprzeć akcję finansowo
ul. Kapucyńska 4
00-245 Warszawa
Bank: Citibank Handlowy
Konto: 96 1030 0019 0109 8530 0030 6564
Tytułem: Apteczka dla bezdomnego
Serdecznie Zapraszamy do udziału w akcji!
poniedziałek, 28 listopada 2011
Zmarł Piotr Kaźmierczak
Z przykrością zawiadamiamy Was o nagłej śmierci Piotra.
Uczestnicy tegorocznych Zaduszek Bezdomnych na pewno pamiętają jego osobę. Był jednym z aktorów, który bez wahania zaangażował się w projekt, lubił czytać poezję...
Piotrek był radosnym, wrażliwym człowiekiem, zawsze pierwszym do niesienia pomocy innym. Pamiętam jego piękną opowieść o tym, jak reanimował na ulicy małą dziewczynkę, potrącona przez samochód. Był z siebie taki dumny, że uratował komuś życie.
Proszę Was o modlitwę w jego intencji.
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie...
A.
niedziela, 27 listopada 2011
50 kilogramów kawy dla Jadłodajni
Firma Strauss Cafe Poland Sp. z o.o. w ramach organizowanego Dnia Społecznej Odpowiedzialności Biznesu wsparła naszą Jadłodajnię pomocą finansową oraz pięćdziesięcioma kilogramami kawy.
Pracownicy chętnie pomagali nam także (a szczególnie bratu Adamowi) przy wydawaniu posiłku. W imieniu bezdomnych, którzy w zimowe dni będą tę kawę spożywać, serdecznie dziękujemy za wsparcie. Mamy nadzieję, że to dopiero początek naszej owocnej współpracy.
niedziela, 20 listopada 2011
Królestwo na wyciągnięcie ręki
Samotny, młody mężczyzna, gustownie ubrany (widać to lubi) opiera się o gruby klasztorny mur. Na mój widok wyrzuca papierosa, przydeptując niedopałek grubą podeszwą. Trochę jak nastolatek przyłapany na pierwszej fajce. Nieco skrępowany, wita mnie uśmiechniętymi oczami i mocnym uściskiem dłoni. Wyczerpany po nieprzespanej nocy (taka robota stróża), ale przyszedł, bo ma nadzieję, że ta podróż odmieni jego życie.
Podobno zajmowanie tego samego miejsca (np. stała, trzecia ławka za filarem w kościele) daje ludziom poczucie bezpieczeństwa. Celowo czekam więc, by tym razem to on wybrał, gdzie chce siedzieć. Na stole dwa kubeczki z ciepłą cherbatą. O czym gadamy? O wszystkim. Nie ma tematów tabu. Bez wścibstwa. To raczej kwestia zaufania i otwartości. Gotowość do dzielenia się. Ale i świadomość celu naszych spotkań. "Szczerze mówiąc"... słyszę kolejny raz i nóż mi się w kieszeni otwiera, ale Kuba szybko tłumaczy, że swego czasu kłamstwo było dla niego chlebem powszednim, a to naleciałość, której nie umie się jeszcze pozbyć. "Oby tylko to pozostało ze starego nawyku!"- modlę się w duchu.
Przypominamy sobie o tym wszystkim, o czym nie powinniśmy zapominać. Stawiamy sobie pytania. Niekiedy może brzmią banalnie, ale zmuszają do zastanowienia się nad sprawami najważniejszymi. "Kim jestem?" Niby każdy wie, ale nie do końca. "Czy gdyby okazało się, że moi bliscy odeszli, plułbym sobie w twarz, że można było zadzwonić, spróbować jeszcze raz pogodzić się, wyciągnąc rękę na zgodę?" To szansa na to, by zmierzyć się z problemami, ale przede wszystkim na ujrzenie w innym świetle prawd, w które wierzyło się do tej pory.
Przypominamy sobie o tym wszystkim, o czym nie powinniśmy zapominać. Stawiamy sobie pytania. Niekiedy może brzmią banalnie, ale zmuszają do zastanowienia się nad sprawami najważniejszymi. "Kim jestem?" Niby każdy wie, ale nie do końca. "Czy gdyby okazało się, że moi bliscy odeszli, plułbym sobie w twarz, że można było zadzwonić, spróbować jeszcze raz pogodzić się, wyciągnąc rękę na zgodę?" To szansa na to, by zmierzyć się z problemami, ale przede wszystkim na ujrzenie w innym świetle prawd, w które wierzyło się do tej pory.
Trochę skaczemy z tematu na temat, ale lepsze to niż skakanie sobie do gardeł. Zwłaszcza, że Kubę bardzo nosi. I taki też chyba często mamy obraz bezdomnego, jako tego żebraka, którego nosi z głodu... i który jest zdolny do wszystkiego, byle ten głód zaspokoić. Kuba nie zaprzecza, nie wstydzi się swojej przeszłości. Żałuje zła, którego był sprawcą i/lub uczestnikiem, ale i wierzy, że może kiedyś, już tam Ktoś mu wyjaśni, wskaże palcem ten moment, w którym przeszedł na ciemną stronę życia.
Wielokrotnie już słyszałam to pytanie, a i mnie ono często nurtuje, jak to się stało, że ktoś trafia na ulicę, peron dworca, czy klatkę schodową. Jak to się dzieje, że nie znajduje w porę wsparcia rodziny, sąsiadów, pracowników określonych instytucji, których celem jest służba człowiekowi. Jasne, powie ktoś, nie da się pomóc wszystkim. Wszystkim może nie, ale czy to zwalnia nas z czujności i daje przyzwolenie, by zamykać oczy, gdy dzieje się krzywda i zło? "Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". Może Go nie zrozumieliśmy? Król jest jeden. I nie ma żadnego "tak, ale...".
K.W.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


