poniedziałek, 14 listopada 2011

Laboratorium Miłości: OSOBOWOŚĆ A MIŁOŚĆ

ASK Soli Deo zaprasza na konferencję Laboratorium Miłości :

OSOBOWOŚĆ A MIŁOŚĆ
Jak budować poczucie własnej wartości, by dojrzale kochać?


Gość: o. Tadeusz Kotlewski - jezuita i psychoterapeuta

W czasie konferencji będziemy rozmawiać o kształtowaniu charakteru i rozwiązywaniu przerastających nas problemów. Poszukamy odpowiedzi na pytanie, dlaczego droga do prawdziwego szczęścia zaczyna się od spotkania z własnym bólem i lękiem. Zastanowimy się jak nasze zranienia, kompleksy i pragnienia wpływają na relacje z innymi ludźmi. Dowiemy się jak pracować nad sobą, aby być człowiekiem, wolnym, odpowiedzialnym i potrafiącym kochać.

17 listopada · 20:00 - 21:30
Lokalizacja  
Uniwersytet Warszawski (kampus główny), Stary BUW

A wy nie płaczecie za nami...

Rocznie za wiarę w Chrystusa ginie na świecie ok. 170 tys. chrześcijan, 200 mln jest brutalnie prześladowanych, w 70 krajach łamane jest prawo do wolności religijnej a 350 mln wyznawców Chrystusa poddawanych jest różnym formom dyskryminacji.

W Sudanie, mimo rozdziału na dwa państwa, trudno mówić o pokoju. Większość mieszkańców cierpi głód, a chrześcijan sprzedaje się tam za 15 dolarów. Chrześcijanie są dzisiaj najbardziej prześladowaną religią na świecie, o czym mówi liczba 170 000 nowych męczenników każdego roku.









sobota, 12 listopada 2011

Zakopane talenty

"Czasem gdy słowa bolą zbyt mocno, gdy oczy się pocą, powieki ciążą, łatwiej jest znaleźć ulicę, chodnik..." niż pomocną dłoń drugiego człowieka. "Łatwiej jest milczeć, w kartkę się wtopić (papier przyjmie wszystko), łatwiej usiąść pozornie cicho, naparzyć myśli, potem je łyknąć...".

Pozornie cicho usiąść w kącie, kanale, kanciapie, "tak, by nikt nie widział, może w parku pod lasem, na torach przy garażach, tam, gdzie zawsze jest ciemno i gdzie prawie nikt nie chodzi". Ale to nie sprawia, że problemy znikają. Jasne, można udawać, zamykać oczy na prawdę, spychać natrętne myśli do zakamarków duszy, łudzić się, że to mnie nie dotyczy albo że to minie. Ale to tylko ucieczka, od której problemy piętrzą się niesamowicie.



Nasze ostatnie spotkania to pola walki z myślami, z pokusami. Sięgnęliśmy więc po najcięższy asortyment bojowy – zasoby własne, gromadzone latami. I okazuje się, że warto przekopać się przez te wszystkie sterotypy, schematy myślowe, mity, by wydobyć prawdziwy, ukryty skarb: talent.


Bo "jeśli coś działa, rób tego więcej; jeśli coś nie działa, rób coś innego".



Mamy nadzieję, że tym razem historia się nie powtórzy. Mamy plan, czy ziści się nam?

K.W.





religia.tv: Ogólnopolska Pielgrzymka Bezdomnych

12 listopada to dzień VI Ogólnopolskiej Pielgrzymki Bezdomnych na Jasną Górę. Do tronu Pani Jasnogórskiej przybędzie 600 podopiecznych z 16 diecezjalnych Caritas.

W południe pielgrzymi wezmą udział w uroczystej Mszy św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Nowaka, metropolity częstochowskiego. Wcześniej będą uczestniczyć w Drodze Krzyżowej odprawianej na wałach jasnogórskich. Program pielgrzymki obejmuje również prelekcję na temat cudów jasnogórskich oraz modlitwę Koronką do Miłosierdzia Bożego. W czasie spotkania będzie okazja do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, jak i do podzielenia się z innymi swoimi doświadczeniami.



Liczbę osób bezdomnych w Polsce określa się od 30 do nawet 300 tysięcy. Rozbieżności w statystykach wynikają między innymi z faktu, że część bezdomnych korzysta z pomocy z kilku źródeł, co zwiększa statystyczną liczbę objętych pomocą.



Bezdomnych wspierają w Polsce ośrodki pomocy społecznej, blisko 100 organizacji pozarządowych, wśród nich Caritas diecezjalne, Towarzystwo św. Brata Alberta czy inne katolickie fundacje i stowarzyszenia. Ze sprawozdań nadesłanych przez organizacje pozarządowe do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wynika, że dotacje na pomoc bezdomnym wystarczają na pomoc dla ok. 130 tysięcy osób.



Caritas diecezjalne prowadzą 30 noclegowni i ogrzewalni, 37 schronisk, 109 jadłodajni, 27 łaźni, gdzie bezdomni mogą się umyć i otrzymać czyste ubranie, 398 punktów pomocy doraźnej, gdzie otrzymują żywność, odzież, wsparcie finansowe i lekarstwa.



Tym, co niepokoi jest narastanie w szybkim tempie zjawiska bezdomności w Polsce. Zostać bezdomnym jest niezwykle łatwo. Wystarczy nieszczęśliwy zbieg okoliczności (brak pracy, konflikty rodzinne, niemożność uregulowania czynszu). Bezdomnymi stają się osoby nie tylko ze środowisk zagrożonych bezdomnością, ale także kobiety z małymi dziećmi czy ludzie młodzi.



Według statystyk, bezdomność dotyka najczęściej samotnych mężczyzn w średnim wieku. Przeciętnie polski bezdomny pozostaje bez dachu nad głową przez około 6 lat. Wśród wielu powodów bezdomności najczęściej wymienia się: alkoholizm (co czwarty bezdomny), utratę pracy, powodującą w konsekwencji brak środków do życia i eksmisję z miejsca zamieszkania, rozpad rodziny, powrót z zakładu karnego bez możliwości zamieszkania, przemoc w rodzinie, likwidację hoteli pracowniczych, opuszczenie domu dziecka czy szpitala psychiatrycznego. Powodem może być również brak tolerancji i zrozumienia dla osób z ciężkimi, czasem  śmiertelnymi chorobami, jak choćby AIDS.



Bezdomnymi są też obcokrajowcy, uchodźcy bądź osoby czasowo przebywające na terenie Polski. Ze względu na sytuację finansową naszego kraju, pomoc bezdomnym jest znacznie ograniczona.



Za: Caritas Polska

Patriotycznie

"Analiza pojęcia ojczyzny i jej związku z ojcostwem i z rodzeniem tłumaczy też zasadniczo wartość moralną patriotyzmu. Jeśli pytamy o miejsce patriotyzmu w Dekalogu, to odpowiedź jest jednoznaczna: wchodzi on w zakres czwartego przykazania, które zobowiązuje nas, aby czcić ojca i matkę. Jest to ten rodzaj odniesienia, który język łaciński wyraża terminem pietas, podkreślając wymiar religijny, jaki kryje się w szacunku i czci należnym rodzicom. Mamy czcić rodziców, gdyż oni reprezentują wobec nas Boga Stwórcę. Dając nam życie, uczestniczą w tajemnicy stworzenia, a przez to zasługują na cześć podobną do tej, jaką oddajemy Bogu Stwórcy.
Patriotyzm zawiera w sobie taką właśnie postawę wewnętrzną w odniesieniu do ojczyzny, która dla każdego prawdziwie jest matką. To dziedzictwo duchowe, którym ojczyzna nas obdarza, dociera do nas poprzez ojca i matkę i gruntuje w nas obowiązek owej pietas.

Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje również dzieła rodaków i owoce ich geniuszu. Próbą dla tego umiłowania staje się każde zagrożenie tego dobra, jakim jest ojczyzna. Nasze dzieje uczą, że Polacy byli zawsze zdolni do wielkich ofiar dla zachowania tego dobra albo też dla jego odzyskania. Świadczą o tym tak liczne mogiły żołnierzy, którzy walczyli za Polskę na różnych frontach świata. Są one rozsiane na ziemi ojczystej oraz poza jej granicami. Wydaje mi się jednak, że jest to doświadczenie każdego kraju i każdego narodu w Europie i na świecie.

Ojczyzna jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i jako taka, jest też wielkim obowiązkiem.



Ojczyzna jest zatem wielką rzeczywistością.

Podstawowe drogi tworzenia się wszelkich społeczności prowadzą przez rodzinę i co do tego nie można mieć żadnych wątpliwości. Wydaje się, że coś podobnego można powiedzieć o narodzie. Tożsamość kulturalna i historyczna społeczeństw jest zabezpieczana i ożywiana przez to, co mieści się w pojęciu narodu. Oczywiście, trzeba bezwzględnie unikać pewnego ryzyka: tego, ażeby ta niezbywalna funkcja narodu nie wyrodziła się w nacjonalizm. XX stulecie dostarczyło nam pod tym względem doświadczeń skrajnie wymownych, również w świetle ich dramatycznych konsekwencji.
W jaki sposób można wyzwolić się od tego zagrożenia? Myślę, że sposobem właściwym jest patriotyzm. Charakterystyczne dla nacjonalizmu jest bowiem to, że uznaje tylko dobro własnego narodu i tylko do niego dąży, nie licząc się z prawami innych. Patriotyzm natomiast, jako miłość ojczyzny, przyznaje wszystkim innym narodom takie samo prawo jak własnemu, a zatem jest drogą do uporządkowanej miłości społecznej."JPII

"Wolność stale trzeba zdobywać, nie można jej tylko posiadać. Przychodzi jako dar, utrzymuje się poprzez zmaganie. Dar i zmaganie wpisują się w karty ukryte, a przecież jawne.

Całym sobą płacisz za wolność - więc to wolnością nazywaj. że możesz płacąc cięgle na nowo siebie posiadać.

Tą zapłatą wchodzimy w historię i dotykamy jej epok:
Którędy przebiega dział pokoleń między tymi, co nie dopłacili, a tymi, co musieli nadpłacać? Po której jesteśmy stronie?
(...)
Historia warstwa wydarzeń powleka zmagania sumień. W warstwie tej drgają zwycięstwa i upadki. Historia ich nie podrywa, lecz uwydatnia.


(...)
Słaby jest lud, jeśli godzi się ze swoja klęskę gdy zapomina, że został posłany, by czuwać, aż przyjdzie jego godzina. Godziny wciąż powracają na wielkiej tarczy historii.

Oto liturgia dziejów. Czuwanie jest słowem Pana i słowem Ludu, które będziemy przyjmować ciągle na nowo. Godziny przechodzą w psalm nieustających nawróceń: Idziemy uczestniczyć w Eucharystii światów."

"Ziemio, która nie przestajesz być cząstką naszego czasu. Ucząc się nowej nadziei, idziemy, poprzez ten czas ku ziemi nowej. I wznosimy ciebie, ziemio dawna, jak owoc miłości pokoleń, która przerosła nienawiść."

JP II
Więcej na blogu siostry Małgorzaty:

środa, 9 listopada 2011

SF

Święta, święta i po świętach – konkludują ci, którzy z przestrachem spoglądają śmierci w oczy, boją się okołocmentarnych słów, a na samą myśl o zgonie robi im się słabo. Dlaczego? Może warto zapytać siebie "Dokąd tak biegniesz?

Dla wielu to trudny czas. Brakuje nam języka, by nazwać po imieniu wszystko to, co w nas siedzi i nurtuje, co trapi w związku z pytaniami o śmierć, życie po życiu, niebo, piekło, o to jak będzie po drugiej stronie. Trudno przyjąć do wiadomości, że przemijamy, że odchodzą ci, których kochaliśmy, kochamy nadal... (...)

Bez względu na wyliczenia speców od ekonomii, którzy przedstawiają zastraszające dane o tym, ile kosztuje nas każdy kolejny tzw. długi, świąteczny weekend, żadne pieniądze nie są w stanie pokryć strat na duszy Kuby. Opustoszałe miasto i tramwaje spotęgowały poczucie osamotnienia i pustki.

Rodziny nie widział od ponad dwóch lat. Nie wie, czy i jeśli to, kto odszedł w tym roku do Pana. Bał się tych pierwszolistopadowych dni. Bo tęskni. Za rodziną, za domem – jaki by on nie był, ale własny. Miał dużo czasu na przemyślenia. Chętnie się nimi dzielił.


Kamień z serca, bo choć problemy nie znikają od tak, a haloween'owe hokus pokus czy abraka dabra okazuje się totalną ściemą, to lżej się robi człowiekowi, gdy może się wygadać, podzielić los z towarzyszem drogi. Łatwiej wtedy o dystans, spojrzenie z boku na piętrzące się problemy i szukanie rozwiązań (co dwie głowy, to nie jedna). Dni dla większości z nas mimo wszystko świąteczne, dla Kuby były czasem tułaczki, która doprowadziła do spadku formy. Trochę jakby wycofany, próbował ukryć się za filarami półsłówek i pół-zdań. Na ile był ze mną szczery?


Trudno to ocenić. Chciałabym mu wierzyć, czy to już brak cnoty roztropności (Mt 25,1–13)? Jedno wiem na pewno i coraz bardziej się w tym utwierdzam wchodząc w zakamarki jego historii życia: to science-fiction. Jeśli więc masz nawet ciasny, ale własny kąt, jesz ciepły posiłek i zasypiasz w czystej pościeli, nie mów że wiesz, co przeżywa. Jeśli nie spędziłeś choć dnia na ulicy, nie wciskaj kitu, że rozumiesz. Nie możesz rozumieć.

Jedyne, co w twojej mocy, to być w pobliżu, w porę zaproponować spotkanie, rozmowę tak, żeby zdążyć przed Panem Bogiem: żeby powiedzieć "nie idź tą drogą!". A obecność okaże się błogosławiona.



poniedziałek, 7 listopada 2011

cohabitat.net


Grupa-Cohabitat jest przedsięwzięciem skupiającym się na nowej, interdyscyplinarnej dziedzinie, ukierunkowanej na proces budowy autonomicznych siedlisk - Habitatów.




Interesuje nas Człowiek, nasze miejsce w przyrodzie oraz współzależności między elementami środowiska, które przekształcamy.