czwartek, 17 listopada 2011

Niedziela.pl:Nowe drogi nowej ewangelizacji

Przed wielu laty kard. Joseph Ratzinger powiedział, że nowej ewangelizacji nie należy rozumieć jako „ustalonego programu” papieża Jana Pawła II, lecz raczej jako jego apel i bodziec, by Kościoły lokalne zainicjowały i z zapałem realizowały dzieło nowej ewangelizacji. Nie ma więc gotowego planu nowej ewangelizacji, znajdującego się na biurku Papieża i wymagającego tylko systematycznej realizacji. Nowa ewangelizacja to zadanie, które wymaga od katolików nowej pomysłowości i dużego zaangażowania ewangelicznego w dzisiejszych czasach.

Próbujmy więc szukać nowych dróg nowej ewangelizacji.

Przyszedł i wciąż przychodzi

Ojciec Święty Benedykt XVI w rozmowie z Peterem Seewaldem powiedział, że „Ten, który przyszedł, jest wciąż Przychodzącym”. Zdaniem Papieża, Ten Przychodzący bywa przedstawiany za pomocą prawdziwych, ale zarazem przestarzałych formuł. W kontekście naszego życia one już nie przemawiają i zdarza się, że nie są już dla nas zrozumiałe.

Wtedy Przychodzący albo zostaje pozbawiony treści, albo jest przedstawiany w fałszywy sposób, jako ogólny moralny „topos”, z którego nic nie wynika.

Dlatego, zdaniem Papieża, musimy spróbować wypowiadać Bożą rzeczywistość na nowy sposób. Może się to udać tylko wtedy, gdy ludzie będą żyli Przychodzącym. Zmiana samej tylko formy ewangelizacji wydaje się niebezpieczna.

Dlaczego?

Obecny stan wiary w Europie budzi niepokój. Ludzie odchodzą z Kościoła nie tylko po cichu, ale czasem publicznie manifestują swoją decyzję i deklarują związane z nią poczucie ulgi.

Co się stało?

Wydaje się, że mamy do czynienia ze zjawiskiem ideologizacji wiary chrześcijańskiej. Uczyniliśmy z niej system doktrynalny, pewną filozofię, którą chcieliśmy przekazać.

Temu przekazowi nie towarzyszyło jednak nasze życie i nasze świadectwo. Kiedy świat buntuje się, my przestajemy mówić językiem religii i zamieniamy go na język psychologii czy socjologii. Jest to jednak wysiłek bezowocny, jeżeli nie nastąpiło przylgnięcie do Boga. Uczymy się zarządzać wiarą, nie uczymy wiary – jak przylgnąć do Miłości Odwiecznej.

Wypowiedzieć swoją wiarę, która jest moim życiem – to dziś sprawa podstawowa w ewangelizacji. Jedynie przychodzący z wnętrza mojej egzystencji Chrystus jest możliwy do przetłumaczenia w taki sposób, aby mógł być obecny w horyzoncie zsekularyzowanego świata.

W tej zachęcie do nowego działania na rzecz ewangelizacji Benedykt XVI przestrzega przed popadaniem w aktywność – jakby gdzie indziej upatrywał mocy oddziaływania niż tylko w liczbie podejmowanych inicjatyw duszpasterskich. Jest tak wiele do zrobienia, że można by było bezustannie działać. A to właśnie jest błąd. 

Nie popadać w aktywizm oznacza zachować „consideratio”, perspektywy, ogląd, dogłębne spojrzenie, czas wewnętrznego bycia z Bogiem, aby z Nim i poprzez Niego sprawy rozważać, dostrzegać je i radzić sobie z nimi. 

Wskazując na zadania Kościoła, Benedykt XVI powiedział: „Nie jesteśmy żadnym zakładem produkcyjnym, żadnym przedsiębiorstwem ukierunkowanym na zysk. Jesteśmy Kościołem. To oznacza wspólnotę ludzi, którzy wierzą”. Naszym zadaniem nie jest wyprodukowanie produktu ani osiągnięcie sukcesu w obrocie towarami. Naszą misją jest życie wiarą, głoszenie jej, a zarazem utrzymanie wewnętrznej łączności z Chrystusem.
Ks. Krzysztof Pawlina

Cały artykuł można przeczytać w „Niedzieli” nr 47/2011

środa, 16 listopada 2011

Jutro będzie lepiej - film wart polecenia

 



"Bóg istnieje tylko my duraki modliliśmy się nie o to co trzeba."

Mniej więcej takim spostrzeżeniem kończy się film "Jutro będzie lepiej". Na pewno warto go obejrzeć, żeby przypomnieć sobie czasy dzieciństwa: chleb z cukrem, kąpiele w kałużach i okolicznych gliniankach....  a czasem nawet w skrzeku :-) Coś co dzisiaj w pogoni za złotówkiem skończyło się i w pędzącej warszawce jest bez znaczenia. Jak pokazać znajomym na fb, że lubi się chleb z cukrem.... Ja go z resztą od jakiś 25 lat też nie jadłem. Za duże frykasy... ziemniaki z ogniska.... pomidory prosto z krzaka, które pachniały i smakowały wsią, słońcem i pomidorem :-)  

Parę lat temu czytałem: Lexus i drzewo oliwne. Autor nie mógł wyjść ze zdziwienia, że w hotelu nie byli w stanie mu podać całej pomarańczy. Bo jej nigdzie nie było....Pisał też o pomidorach, że nie mają smaku. Miał rację. Sformatowane produkty nie mają smaku. Zaspokajają jedynie rozbujane przez marketingowców potrzeby i złudzenia. Kurcze każdy kraj powinien wprowadzić podatek od marketingowców, od gór śmieci, które tworzą... a za te śmieci, jak za autostrady płaci podatkiem każdy z nas.

Dodatkowo, ten film warto zobaczyć, żeby obejrzeć Staszka Soykę w roli gliniarza. Rewelacja. W pierwszej scenie miałem wrażenie, że operator uchwycił, jak Pan Stanisław sam się w duchu uśmiecha na ten niecodzienny fakt. Jak to kiedyś pisano polski Stevie Wonder i organista pierwszy raz widziany był przeze mnie w filmie. Efekt jest całkiem niezły - jego gra jakoś się nieopisanie wpisuje w pomysł na ten film.

Co na pewno widać w filmie to bezkompromisowe szczęście biednych i bezdomnych dzieciaków. Bieda jest straszna, ale one o tym nie myślą - działają, raz lepiej raz gorzej. Pod wozem czy na wozie, nie przestają się uśmiechać i nawet po ciężkich chwilach podnoszą się, aby dalej już jak pany razem pomaszerować ku wschodzącemu słońcu...

msz

poniedziałek, 14 listopada 2011

Laboratorium Miłości: OSOBOWOŚĆ A MIŁOŚĆ

ASK Soli Deo zaprasza na konferencję Laboratorium Miłości :

OSOBOWOŚĆ A MIŁOŚĆ
Jak budować poczucie własnej wartości, by dojrzale kochać?


Gość: o. Tadeusz Kotlewski - jezuita i psychoterapeuta

W czasie konferencji będziemy rozmawiać o kształtowaniu charakteru i rozwiązywaniu przerastających nas problemów. Poszukamy odpowiedzi na pytanie, dlaczego droga do prawdziwego szczęścia zaczyna się od spotkania z własnym bólem i lękiem. Zastanowimy się jak nasze zranienia, kompleksy i pragnienia wpływają na relacje z innymi ludźmi. Dowiemy się jak pracować nad sobą, aby być człowiekiem, wolnym, odpowiedzialnym i potrafiącym kochać.

17 listopada · 20:00 - 21:30
Lokalizacja  
Uniwersytet Warszawski (kampus główny), Stary BUW

A wy nie płaczecie za nami...

Rocznie za wiarę w Chrystusa ginie na świecie ok. 170 tys. chrześcijan, 200 mln jest brutalnie prześladowanych, w 70 krajach łamane jest prawo do wolności religijnej a 350 mln wyznawców Chrystusa poddawanych jest różnym formom dyskryminacji.

W Sudanie, mimo rozdziału na dwa państwa, trudno mówić o pokoju. Większość mieszkańców cierpi głód, a chrześcijan sprzedaje się tam za 15 dolarów. Chrześcijanie są dzisiaj najbardziej prześladowaną religią na świecie, o czym mówi liczba 170 000 nowych męczenników każdego roku.









sobota, 12 listopada 2011

Zakopane talenty

"Czasem gdy słowa bolą zbyt mocno, gdy oczy się pocą, powieki ciążą, łatwiej jest znaleźć ulicę, chodnik..." niż pomocną dłoń drugiego człowieka. "Łatwiej jest milczeć, w kartkę się wtopić (papier przyjmie wszystko), łatwiej usiąść pozornie cicho, naparzyć myśli, potem je łyknąć...".

Pozornie cicho usiąść w kącie, kanale, kanciapie, "tak, by nikt nie widział, może w parku pod lasem, na torach przy garażach, tam, gdzie zawsze jest ciemno i gdzie prawie nikt nie chodzi". Ale to nie sprawia, że problemy znikają. Jasne, można udawać, zamykać oczy na prawdę, spychać natrętne myśli do zakamarków duszy, łudzić się, że to mnie nie dotyczy albo że to minie. Ale to tylko ucieczka, od której problemy piętrzą się niesamowicie.



Nasze ostatnie spotkania to pola walki z myślami, z pokusami. Sięgnęliśmy więc po najcięższy asortyment bojowy – zasoby własne, gromadzone latami. I okazuje się, że warto przekopać się przez te wszystkie sterotypy, schematy myślowe, mity, by wydobyć prawdziwy, ukryty skarb: talent.


Bo "jeśli coś działa, rób tego więcej; jeśli coś nie działa, rób coś innego".



Mamy nadzieję, że tym razem historia się nie powtórzy. Mamy plan, czy ziści się nam?

K.W.





religia.tv: Ogólnopolska Pielgrzymka Bezdomnych

12 listopada to dzień VI Ogólnopolskiej Pielgrzymki Bezdomnych na Jasną Górę. Do tronu Pani Jasnogórskiej przybędzie 600 podopiecznych z 16 diecezjalnych Caritas.

W południe pielgrzymi wezmą udział w uroczystej Mszy św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Nowaka, metropolity częstochowskiego. Wcześniej będą uczestniczyć w Drodze Krzyżowej odprawianej na wałach jasnogórskich. Program pielgrzymki obejmuje również prelekcję na temat cudów jasnogórskich oraz modlitwę Koronką do Miłosierdzia Bożego. W czasie spotkania będzie okazja do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania, jak i do podzielenia się z innymi swoimi doświadczeniami.



Liczbę osób bezdomnych w Polsce określa się od 30 do nawet 300 tysięcy. Rozbieżności w statystykach wynikają między innymi z faktu, że część bezdomnych korzysta z pomocy z kilku źródeł, co zwiększa statystyczną liczbę objętych pomocą.



Bezdomnych wspierają w Polsce ośrodki pomocy społecznej, blisko 100 organizacji pozarządowych, wśród nich Caritas diecezjalne, Towarzystwo św. Brata Alberta czy inne katolickie fundacje i stowarzyszenia. Ze sprawozdań nadesłanych przez organizacje pozarządowe do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wynika, że dotacje na pomoc bezdomnym wystarczają na pomoc dla ok. 130 tysięcy osób.



Caritas diecezjalne prowadzą 30 noclegowni i ogrzewalni, 37 schronisk, 109 jadłodajni, 27 łaźni, gdzie bezdomni mogą się umyć i otrzymać czyste ubranie, 398 punktów pomocy doraźnej, gdzie otrzymują żywność, odzież, wsparcie finansowe i lekarstwa.



Tym, co niepokoi jest narastanie w szybkim tempie zjawiska bezdomności w Polsce. Zostać bezdomnym jest niezwykle łatwo. Wystarczy nieszczęśliwy zbieg okoliczności (brak pracy, konflikty rodzinne, niemożność uregulowania czynszu). Bezdomnymi stają się osoby nie tylko ze środowisk zagrożonych bezdomnością, ale także kobiety z małymi dziećmi czy ludzie młodzi.



Według statystyk, bezdomność dotyka najczęściej samotnych mężczyzn w średnim wieku. Przeciętnie polski bezdomny pozostaje bez dachu nad głową przez około 6 lat. Wśród wielu powodów bezdomności najczęściej wymienia się: alkoholizm (co czwarty bezdomny), utratę pracy, powodującą w konsekwencji brak środków do życia i eksmisję z miejsca zamieszkania, rozpad rodziny, powrót z zakładu karnego bez możliwości zamieszkania, przemoc w rodzinie, likwidację hoteli pracowniczych, opuszczenie domu dziecka czy szpitala psychiatrycznego. Powodem może być również brak tolerancji i zrozumienia dla osób z ciężkimi, czasem  śmiertelnymi chorobami, jak choćby AIDS.



Bezdomnymi są też obcokrajowcy, uchodźcy bądź osoby czasowo przebywające na terenie Polski. Ze względu na sytuację finansową naszego kraju, pomoc bezdomnym jest znacznie ograniczona.



Za: Caritas Polska

Patriotycznie

"Analiza pojęcia ojczyzny i jej związku z ojcostwem i z rodzeniem tłumaczy też zasadniczo wartość moralną patriotyzmu. Jeśli pytamy o miejsce patriotyzmu w Dekalogu, to odpowiedź jest jednoznaczna: wchodzi on w zakres czwartego przykazania, które zobowiązuje nas, aby czcić ojca i matkę. Jest to ten rodzaj odniesienia, który język łaciński wyraża terminem pietas, podkreślając wymiar religijny, jaki kryje się w szacunku i czci należnym rodzicom. Mamy czcić rodziców, gdyż oni reprezentują wobec nas Boga Stwórcę. Dając nam życie, uczestniczą w tajemnicy stworzenia, a przez to zasługują na cześć podobną do tej, jaką oddajemy Bogu Stwórcy.
Patriotyzm zawiera w sobie taką właśnie postawę wewnętrzną w odniesieniu do ojczyzny, która dla każdego prawdziwie jest matką. To dziedzictwo duchowe, którym ojczyzna nas obdarza, dociera do nas poprzez ojca i matkę i gruntuje w nas obowiązek owej pietas.

Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje również dzieła rodaków i owoce ich geniuszu. Próbą dla tego umiłowania staje się każde zagrożenie tego dobra, jakim jest ojczyzna. Nasze dzieje uczą, że Polacy byli zawsze zdolni do wielkich ofiar dla zachowania tego dobra albo też dla jego odzyskania. Świadczą o tym tak liczne mogiły żołnierzy, którzy walczyli za Polskę na różnych frontach świata. Są one rozsiane na ziemi ojczystej oraz poza jej granicami. Wydaje mi się jednak, że jest to doświadczenie każdego kraju i każdego narodu w Europie i na świecie.

Ojczyzna jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i jako taka, jest też wielkim obowiązkiem.



Ojczyzna jest zatem wielką rzeczywistością.

Podstawowe drogi tworzenia się wszelkich społeczności prowadzą przez rodzinę i co do tego nie można mieć żadnych wątpliwości. Wydaje się, że coś podobnego można powiedzieć o narodzie. Tożsamość kulturalna i historyczna społeczeństw jest zabezpieczana i ożywiana przez to, co mieści się w pojęciu narodu. Oczywiście, trzeba bezwzględnie unikać pewnego ryzyka: tego, ażeby ta niezbywalna funkcja narodu nie wyrodziła się w nacjonalizm. XX stulecie dostarczyło nam pod tym względem doświadczeń skrajnie wymownych, również w świetle ich dramatycznych konsekwencji.
W jaki sposób można wyzwolić się od tego zagrożenia? Myślę, że sposobem właściwym jest patriotyzm. Charakterystyczne dla nacjonalizmu jest bowiem to, że uznaje tylko dobro własnego narodu i tylko do niego dąży, nie licząc się z prawami innych. Patriotyzm natomiast, jako miłość ojczyzny, przyznaje wszystkim innym narodom takie samo prawo jak własnemu, a zatem jest drogą do uporządkowanej miłości społecznej."JPII

"Wolność stale trzeba zdobywać, nie można jej tylko posiadać. Przychodzi jako dar, utrzymuje się poprzez zmaganie. Dar i zmaganie wpisują się w karty ukryte, a przecież jawne.

Całym sobą płacisz za wolność - więc to wolnością nazywaj. że możesz płacąc cięgle na nowo siebie posiadać.

Tą zapłatą wchodzimy w historię i dotykamy jej epok:
Którędy przebiega dział pokoleń między tymi, co nie dopłacili, a tymi, co musieli nadpłacać? Po której jesteśmy stronie?
(...)
Historia warstwa wydarzeń powleka zmagania sumień. W warstwie tej drgają zwycięstwa i upadki. Historia ich nie podrywa, lecz uwydatnia.


(...)
Słaby jest lud, jeśli godzi się ze swoja klęskę gdy zapomina, że został posłany, by czuwać, aż przyjdzie jego godzina. Godziny wciąż powracają na wielkiej tarczy historii.

Oto liturgia dziejów. Czuwanie jest słowem Pana i słowem Ludu, które będziemy przyjmować ciągle na nowo. Godziny przechodzą w psalm nieustających nawróceń: Idziemy uczestniczyć w Eucharystii światów."

"Ziemio, która nie przestajesz być cząstką naszego czasu. Ucząc się nowej nadziei, idziemy, poprzez ten czas ku ziemi nowej. I wznosimy ciebie, ziemio dawna, jak owoc miłości pokoleń, która przerosła nienawiść."

JP II
Więcej na blogu siostry Małgorzaty: