piątek, 18 listopada 2011

słowo

Czym jest życie?
Jest ono tak zmienne i tak nietrwałe,
kartka papieru puszczona na wiatr.
Na kartce tej opisane są wszystkie zdarzenia,
takie jest właśnie życie, które szybko się rodzi i szybko umiera.
Zapisz na swojej kartce życia,
jedno słowo nie znaczące nic.
Lecz przypominające, że byłeś.
Niech będzie ono wspomnieniem naszej przeszłości,
 może kiedyś nasze kartki spotkają się znów?



He he... Teraz zapewne zawiodę swoje fanki :) To nie mojego autorstwa. Mimo darów, jakimi Bozia mnie obdarowała, wierszyki nie był na pierwszym planie. Powyższe słowa są autorstwa muzyków z kultowego - jak dla mnie - zespołu Old City. Często się nad nimi zastanawiam i myślę o tym jednym słowie...

M.P.



Światełko w tunelu

Od czasu do czasu staramy się przekonać naszych wolontariuszy do małego popisywania na naszej stronie lub na tym blogu. Zwykle kręcą nosami i nie dają się blichtrowi internetowego pół-światka. Czase zdarza się, że ktoś z naszych znajomych bezdomnych, coś, gdzieś napisze... i całkiem przypadkiem udaje się to odkryć :-) 

Być może już niedługo uda nam się przekonać go do regularnego pisania i odkrywania nieco tego bezdomnego, a w szczególności warszawskiego bezdomnego światka. Poniżej, krótka próbka tekstu Marcina, który jest jednym ze szczęściarzy, którzy mogą współpracować z naszymi Aniołkami. Dzięki nim zdobywa nowe sprawności i wraca powoli do normalnego  - swojego życia.

Czekamy na więcej i regularne tekstowanie!

msz
---------------------------------------------------------------------------------------------


Widmo śmierci zaglądało mi w oczy wielokrotnie. Począwszy od momentu narodzin, przez lata szkolne, aż do dojrzałości. Straciłem dom, pracę, zdrowie, rodzinę. 

W iście ekspresowym tempie doznałem degradacji, zupełnie staczając się na margines społeczny. Tam aby przetrwać musiałem żyć według obowiązujących zasad, reguł, obyczajów. Według prawa ulicy. 

Widziałem rzeczy, które ciężko obejrzeć w reportażach, chociaż nie wiem jak byłby wstrząsające. Robiłem rzeczy, za które czeka mnie potępienie. Myślałem o śmierci.

Powoli jednak podnoszę się z upadku. Totalnego upadku. Kiedyś bliska osoba powiedziała mi, że mam pieprzone szczęście, że spotykam na swojej drodze ludzi, którzy chcą mi pomóc. 

Dojrzałem więc światełko w tunelu. 

Nadzieję.




Chciałbym móc też napisać, że jestem człowiekiem szczęśliwym. Może już niebawem. Za miesiąc, za rok, za dekadę... Bo człowiek szczęśliwy to taki, który robi to co lubi, kocha. Moje serce zaczęło więc bić szybciej. Piszę... A co z tunelem? Wierzę, że znajdzie się w nim miejsce dla dwojga... piszących ;)

M.P.

Rozdaliśmy bezdomnym już 350 nieśmiertelników

Przywracanie tożsamości trwa. Lista chętnych wciąż rośnie. Dziękujemy wszystkim darczyńcom za wsparcie finansowe. Dzięki Wam możemy wybijać kolejne nieśmiertelniki.

15 kwietnia 2011 r. na zakończenie Rekolekcji Wielkopostnych dla osób bezdomnych pt. „Bezdomny ma imię”, w Kościele Braci Mniejszych Kapucynów przy ul. Miodowej 13 w Warszawie, rozdano pierwsze nieśmiertelniki.

Dla bezdomnych była to  chwila pełna radości i głębokiego wzruszenia…

Bezdomność jest wyjątkowego rodzaju samotnością, a im jest starsza tym bardziej dokuczliwa. Starość bezdomnego jest szczególnie bolesna w poczuciu ogromnego osamotnienia.

Najtrudniejszym momentem jest czas umierania bezdomnego. Czy to na ulicy, w kanale, czy w łóżku szpitalnym – jest ciągle, przeraźliwie samotny.

Nieśmiertelnik będzie poskromieniem odrzucenia i opuszczenia.


W przypadku nagłej śmierci bezdomnego, nieśmiertelnik pozwoli ustalić jego tożsamość. Widnieć na nim będzie adres Jadłodajni na Miodowej prowadzonej przez Braci Kapucynów. Oznaczony on zostanie międzynarodowym skrótem ICE (ang. in case of emergency, pol. w nagłym wypadku). Dzięki temu bezdomny nie zostanie pochowany bezimiennie.

W ciągu 2010 roku na Cmentarzu Południowym w Warszawie, jako N.N. (łac. nomen nescio – imienia nie znam) pochowano aż 36 osób. Od początku tego roku, anonimowych grobów jest już o dziesięć więcej.
Nieśmiertelniki dla bezdomnych to forma przypomnienia im o nieśmiertelności, że jest przygotowane nowe, lepsze życie. Tam już nie będzie bezdomności, a każdy znajdzie swój własny dom.

Nieśmiertelniki pomogą utworzyć duchową więź bezdomnego z Kościołem Braci Mniejszych Kapucynów. Mają one przypominać, że tu jest ich duchowy dom, gdzie ktoś o nich pamięta i modli się za nich.
Wybite na nieśmiertelniku hasło: „Jezu zbaw mnie” - ma nauczyć bezdomnego, do kogo zawołać (gdy będzie umierał), aby móc usłyszeć: „Dziś ze Mną będziesz w raju”.
Łk 23,42 I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». 43 Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

PODARUJ NIEŚMIERTELNIK BEZDOMNEMU
Bezdomny ma imię
Imię bezdomnego nie pozwoli na to, żeby o nim zapomniano. Zadbaj o jego imię po śmieci.
Bezdomny ma serce
Bezdomne serce stale szuka domu. Możesz mu pomóc znaleźć dom dla serca. Możesz powiedzieć bezdomnemu, że nie jest sam. Możesz użyczyć mu trochę swojej pamięci, kawałek miejsca w sercu.
Bezdomny ma duszę
Przypomnij mu o nieśmiertelności jego duszy. Przypomnij mu o obietnicy, że w domu Boga jest mieszkań wiele.



Zachęcamy do wsparcia naszej akcji.
Koszt nieśmiertelnika to 15 zł.
Bank: Citibank Handlowy
Konto: 96103000190109853000306564
Tytułem: Nieśmiertelniki

Warsztaty z zakresu komunikacji dla osób bezdomnych

Osiem tygodni spotkań, szesnaście godzin zajęć i rozdanych dwadzieścia okolicznościowych zaświadczeń – to najważniejsze liczby zakończonych właśnie warsztatów komunikacji społecznej. Do tego uśmiechnięte twarze uczestników oraz nowe spojrzenie na wiele spraw.


Warsztaty organizowane przez Fundację Kapucyńską, a współfinansowane ze środków Wojewody Mazowieckiego, miały szeroki zakres tematyczny. I tak bezdomni poznawali chociażby swoje mocne i słabe strony, uczyli się nawiązywania relacji czy nabywali umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami. A wszystko pod bacznym okiem Agnieszki Bochenek i Agnieszki Królikowskiej – psychologów prowadzących zajęcia, które w tym tygodniu odbyły się po raz ostatni.


- Dowiedziałem się wielu nowych rzeczy, szczególnie o sobie. Teraz powinienem lepiej poruszać się w życiu – przyznaje Walenty, jeden z uczestników warsztatów. Mirosław z kolei zwraca uwagę, że już w trakcie trwania projektu zaczął się zmieniać.

- W tym okresie stałem się bardziej otwarty na innych i łatwiej nawiązywałem kontakty – przyznaje.
- Ja natomiast baczniej zacząłem zwracać uwagę na to, jak wobec mnie zachowują się rozmówcy. Wyczuwam ich intencje – dzieli się swoimi spostrzeżeniami Mikołaj.

Okazuje się jednak, że niektórzy sceptycznie podchodzili do efektów swojej pracy.

- Dotychczas brakowało mi zaufania do psychologa i takich spotkań. Aż sama się sobie dziwię, że wytrzymałam do końca projektu. Jestem bogatsza o wiedzę o sobie. Było fajnie – mówi Ewa.
- Mogłam się wyciszyć, a jak była taka potrzeba to i wygadać. Praca w grupie to doskonały pomysł – dodaje z kolei Bożena.

Po ostatnim spotkaniu, wszyscy uczestnicy otrzymali okolicznościowe zaświadczenia potwierdzające ukończenie warsztatów. Dla niektórych z nich, były to pierwsze tego typu pamiątki.

tekst: Marcin Prażmowski
fot. Katarzyna Łoś

czwartek, 17 listopada 2011

Wolontariat: przygoda, pasja, wyzwanie?

WIĘŹ, Ruch ATD, Ambasada Francji i Instytut Francuski w Warszawie zapraszają na spotkanie pt. „Wolontariat: przygoda, pasja, wyzwanie?”. Dyskusja panelowa wokół wydanej w Bibliotece WIĘZI książki: Francine de la Gorce, „Z podniesionym czołem” z udziałem Terelizy Braun i Pierre’a Kleina (Ruch ATD) oraz Anny Kostrzewskiej-Bednarkiewic​z i Cezarego Gawrysia (WIĘŹ), połączona będzie z pokazem filmu dokumentalnego Caroline Glorion i Gérarda Lemoine „Joseph Wresinski – 50 lat walki z nędzą”.
 Po dyskusji zapraszamy na lampkę wina.
 

Nota o książce:
Francine de la Gorce, młoda Belgijka, spotyka w roku 1957 we Francji Józefa Wrzesińskiego, katolickiego księdza, syna Polaka i Hiszpanki, żyjącego z biednymi rodzinami w obozie dla bezdomnych w Noisy-le-Grand pod Paryżem. Gdy Wrzesiński zakłada międzynarodowy ruch ATD Czwarty Świat sprzeciwiający się nędzy i wykluczeniu, Francine zostaje jego bliską współpracowniczką. U jego boku odbywa m.in. podróż do Indii. W swojej książce stawia nas twarzą w twarz z niedolą, obecną także w krajach bogatych, ukazując Józefa Wrzesińskiego jako wielkiego wizjonera, człowieka upartego i wrażliwego, przeżywającego załamania, ale ożywionego niezłomną nadzieją na zbudowanie wspólnie z ubogimi prawdziwie braterskiego społeczeństwa.



Termin:
19 listopada · 17:00 - 19:00

Lokalizacja:
Warszawa, Mediateka Instytutu Francuskiego, ul. Widok 12.

Niedziela.pl:Nowe drogi nowej ewangelizacji

Przed wielu laty kard. Joseph Ratzinger powiedział, że nowej ewangelizacji nie należy rozumieć jako „ustalonego programu” papieża Jana Pawła II, lecz raczej jako jego apel i bodziec, by Kościoły lokalne zainicjowały i z zapałem realizowały dzieło nowej ewangelizacji. Nie ma więc gotowego planu nowej ewangelizacji, znajdującego się na biurku Papieża i wymagającego tylko systematycznej realizacji. Nowa ewangelizacja to zadanie, które wymaga od katolików nowej pomysłowości i dużego zaangażowania ewangelicznego w dzisiejszych czasach.

Próbujmy więc szukać nowych dróg nowej ewangelizacji.

Przyszedł i wciąż przychodzi

Ojciec Święty Benedykt XVI w rozmowie z Peterem Seewaldem powiedział, że „Ten, który przyszedł, jest wciąż Przychodzącym”. Zdaniem Papieża, Ten Przychodzący bywa przedstawiany za pomocą prawdziwych, ale zarazem przestarzałych formuł. W kontekście naszego życia one już nie przemawiają i zdarza się, że nie są już dla nas zrozumiałe.

Wtedy Przychodzący albo zostaje pozbawiony treści, albo jest przedstawiany w fałszywy sposób, jako ogólny moralny „topos”, z którego nic nie wynika.

Dlatego, zdaniem Papieża, musimy spróbować wypowiadać Bożą rzeczywistość na nowy sposób. Może się to udać tylko wtedy, gdy ludzie będą żyli Przychodzącym. Zmiana samej tylko formy ewangelizacji wydaje się niebezpieczna.

Dlaczego?

Obecny stan wiary w Europie budzi niepokój. Ludzie odchodzą z Kościoła nie tylko po cichu, ale czasem publicznie manifestują swoją decyzję i deklarują związane z nią poczucie ulgi.

Co się stało?

Wydaje się, że mamy do czynienia ze zjawiskiem ideologizacji wiary chrześcijańskiej. Uczyniliśmy z niej system doktrynalny, pewną filozofię, którą chcieliśmy przekazać.

Temu przekazowi nie towarzyszyło jednak nasze życie i nasze świadectwo. Kiedy świat buntuje się, my przestajemy mówić językiem religii i zamieniamy go na język psychologii czy socjologii. Jest to jednak wysiłek bezowocny, jeżeli nie nastąpiło przylgnięcie do Boga. Uczymy się zarządzać wiarą, nie uczymy wiary – jak przylgnąć do Miłości Odwiecznej.

Wypowiedzieć swoją wiarę, która jest moim życiem – to dziś sprawa podstawowa w ewangelizacji. Jedynie przychodzący z wnętrza mojej egzystencji Chrystus jest możliwy do przetłumaczenia w taki sposób, aby mógł być obecny w horyzoncie zsekularyzowanego świata.

W tej zachęcie do nowego działania na rzecz ewangelizacji Benedykt XVI przestrzega przed popadaniem w aktywność – jakby gdzie indziej upatrywał mocy oddziaływania niż tylko w liczbie podejmowanych inicjatyw duszpasterskich. Jest tak wiele do zrobienia, że można by było bezustannie działać. A to właśnie jest błąd. 

Nie popadać w aktywizm oznacza zachować „consideratio”, perspektywy, ogląd, dogłębne spojrzenie, czas wewnętrznego bycia z Bogiem, aby z Nim i poprzez Niego sprawy rozważać, dostrzegać je i radzić sobie z nimi. 

Wskazując na zadania Kościoła, Benedykt XVI powiedział: „Nie jesteśmy żadnym zakładem produkcyjnym, żadnym przedsiębiorstwem ukierunkowanym na zysk. Jesteśmy Kościołem. To oznacza wspólnotę ludzi, którzy wierzą”. Naszym zadaniem nie jest wyprodukowanie produktu ani osiągnięcie sukcesu w obrocie towarami. Naszą misją jest życie wiarą, głoszenie jej, a zarazem utrzymanie wewnętrznej łączności z Chrystusem.
Ks. Krzysztof Pawlina

Cały artykuł można przeczytać w „Niedzieli” nr 47/2011

środa, 16 listopada 2011

Jutro będzie lepiej - film wart polecenia

 



"Bóg istnieje tylko my duraki modliliśmy się nie o to co trzeba."

Mniej więcej takim spostrzeżeniem kończy się film "Jutro będzie lepiej". Na pewno warto go obejrzeć, żeby przypomnieć sobie czasy dzieciństwa: chleb z cukrem, kąpiele w kałużach i okolicznych gliniankach....  a czasem nawet w skrzeku :-) Coś co dzisiaj w pogoni za złotówkiem skończyło się i w pędzącej warszawce jest bez znaczenia. Jak pokazać znajomym na fb, że lubi się chleb z cukrem.... Ja go z resztą od jakiś 25 lat też nie jadłem. Za duże frykasy... ziemniaki z ogniska.... pomidory prosto z krzaka, które pachniały i smakowały wsią, słońcem i pomidorem :-)  

Parę lat temu czytałem: Lexus i drzewo oliwne. Autor nie mógł wyjść ze zdziwienia, że w hotelu nie byli w stanie mu podać całej pomarańczy. Bo jej nigdzie nie było....Pisał też o pomidorach, że nie mają smaku. Miał rację. Sformatowane produkty nie mają smaku. Zaspokajają jedynie rozbujane przez marketingowców potrzeby i złudzenia. Kurcze każdy kraj powinien wprowadzić podatek od marketingowców, od gór śmieci, które tworzą... a za te śmieci, jak za autostrady płaci podatkiem każdy z nas.

Dodatkowo, ten film warto zobaczyć, żeby obejrzeć Staszka Soykę w roli gliniarza. Rewelacja. W pierwszej scenie miałem wrażenie, że operator uchwycił, jak Pan Stanisław sam się w duchu uśmiecha na ten niecodzienny fakt. Jak to kiedyś pisano polski Stevie Wonder i organista pierwszy raz widziany był przeze mnie w filmie. Efekt jest całkiem niezły - jego gra jakoś się nieopisanie wpisuje w pomysł na ten film.

Co na pewno widać w filmie to bezkompromisowe szczęście biednych i bezdomnych dzieciaków. Bieda jest straszna, ale one o tym nie myślą - działają, raz lepiej raz gorzej. Pod wozem czy na wozie, nie przestają się uśmiechać i nawet po ciężkich chwilach podnoszą się, aby dalej już jak pany razem pomaszerować ku wschodzącemu słońcu...

msz