sobota, 17 grudnia 2011

Szkolenie z zakresu pierwszej pomocy dla osób bezdomnych - 2 edycja

17 grudnia w ramach naszej wspólnej akcji "Apteczka dla bezdomnego" zorganizowaliśmy w Jadłodajni szkolenie z pierwszej pomocy dla osób bezdomnych. W ramach wolontariatu pracowniczego, szkolenie poprowadził ratownik medyczny i trener z firmy szkoleniowej Emermed.

W szkoleniu uczestniczyło ok 30 osób, w tym ponad dwudziestu bezdomnych. Zaprosiliśmy także kilka osób z Towarzystwa Charytatywnego im Ojca Pio. Panie zaraz po zakończeniu prac związanych z wydawaniem posiłku w Jadłodajni, dołączyły do grona słuchaczy. Było też kilku wolontariuszy wspierający działania naszej Fundacji.

Szkolenie zostało podzielone na dwie części. Pierwszą teoretyczną - z mała pogadanką zawierającą m.in zagadnienia związane z profilaktyką, bezpieczeństwem i unikaniem ryzykownych zachowań. Do tego trener dodał podstawy pierwszej pomocy oraz wytłumaczył, jak skutecznie poradzić sobie w najczęściej występujących w tym środowisku zdarzeniach.

Po małej przerwie na kawę i ciastka, odbyła się część praktyczna z ćwiczeniem na szkoleniowym fantomie oraz całkiem żywym ochotniku - Michale, zwanym w Jadłodajni z niewiadomych przyczyn "Zwierzakiem". Poniżej mała fotorelacja z tego spotkania.

 Na początku obyła się krótka pogadanka wprowadzająca. 

Później ratownik wyjaśniał podstawy pierwszej pomocy. Mówił jak zachowywać się w różnych sytuacjach zagrażających życiu i o tym, żeby zawsze pamiętać o wezwaniu karetki pogotowia, gdy doszło do jakiegoś niebezpiecznego zdarzenia. Najlepsza bowiem pierwsza pomoc nie pomoże, jeżeli zapomnimy wezwać zespół ratowników.

Uczestnicy chętnie słuchali gdyż trener omawiał sytuacje, które faktycznie ich dotyczą.  Na sali obecni byli wolontariusze związani z Jadłodajnią,

oraz osoby bezdomne.

Taki prosty myk na to, jak poradzić sobie ze złamaną ręką.

Bezdomni patrzyli, słuchali...

 i uczyli się podstawowych zasad pierwszej pomocy, np.: jak poradzić sobie z atakiem padaczki.

 Omówienie kiedy należy zastosować pozycję boczną...

 i zasada działania.
Bezdomni w przerwie otrzymali mały poczęstunek. Najbardziej zawsze liczą na ciepłą kawę. Im mocniejsza tym lepsza!

 Po chwili przerwy, rozpoczęły się zajęcia praktyczne.

 Udrożnienie dróg oddechowych...

 ... i ułożenie w pozycji bocznej. W akcji ochotnik, którego długo nie trzeba było namawiać do pozoracji - Michał "Zwierzak".

Następnie można było sprawdzić się w ćwiczeniu na fantomie. Na "Little Anne" ćwiczy "wysoka Ania". W ten sposób przetarła szlak dla bezdomnych uczestników szkolenia. Na początku - nie za bardzo chcieli bowiem wychylać się z szeregu, ale po chwili...

o wiele śmielej ratowaliśmy Janka...

 ratowaliśmy Krzyśka...

 ratowaliśmy Kryśkę...

Trener zwracał uwagę na poprawne układanie rąk i własnego ciała - tak, aby jak najmniej się męczyć. Przy resuscytacji jest to bardzo ważne, gdyż powinno się ją prowadzić aż do przyjazdu karetki i przekazania poszkodowanego zespołowi wykwalifikowanych ratowników. Karetka może przyjechać przecież za 5 minut ale i za pół godziny - jeżeli wystąpią jakieś problemy np. ze znalezieniem miejsca danego zdarzenia. 

Chętnych do ćwiczenia później już nie brakowało....  trzeba było przełamać tylko pierwsze lody!

Ćwiczyły także nasze wolontariuszki. One przecież każdego dnia pracując z bezdomnymi muszą odnajdywać się w różnych sytuacjach. Wiedza z pierwszej pomocy jest więc dla nich na wagę "złotej godziny"!

 No i na koniec uratowaliśmy także Zbyszka!!!!

Czy się podobało? Dostaliśmy również zapewnienie od trenera, że chętnie się jeszcze z nami spotka. W imieniu wszystkich uczestników, Serdecznie Dziękujemy za pomoc i poświęcony nam czas!!! Do zobaczenia więc na następnym szkoleniu!

środa, 14 grudnia 2011

Akcja studentów z Koźmińskiego

Pomysł Bożonarodzeniowej akcji charytatywnej na rzecz bezdomnych zrodził się, kiedy przed wakacjami, jako wolontariuszka w Fundacji, miałam okazję uczestniczyć w spotkaniach czwartkowych. Do tamtego momentu miałam świadomość, iż choć  każdego dnia stykamy się z problemem bezdomności - na ulicy, w tramwaju, na klatce schodowej, to większość z nas nigdy nie miała okazji, aby spojrzeć bezdomności w oczy, z tak bliska.




Wystarczyły trzy spotkania, abym przekonała się, że ten mój bezdomny bliźni, to wrażliwy, samotny człowiek, który łaknie ciepła drugiego człowieka. Wtedy postanowiłam, że dobrze jest ten obraz ukazać innym - w tym przypadku moim współpracownikom i studentom z Uczelni. Dać im okazję, by z uwagi na wyjątkowy czas, czas Świąt Bożego Narodzenia, mieli szansę podzielić się tym co mają.

Marzena I.

wtorek, 13 grudnia 2011

Hazardzista, czyli puszczony ze sprzęgła

Żyjąc "na gigancie" nauczyłem się, że jeśli coś jest za darmo, to należałoby z tego skorzystać. Tym bardziej, że nie wiadomo kiedy - i czy w ogóle - przytrafi się kolejna okazja. Postanowiłem więc wybrać się na promocję albumu "Hazardzista" grupy Gienek Loska Band. Zdecydowały o tym dwa aspekty. Po pierwsze, chciałem poznać kulisy powstania, bądź co bądź, interesującego materiału. A po drugie, ciekawiło mnie, jak na fali medialnego szumu wokół własnej osoby radzi sobie Gienek Loska. Szerszej publiczności znany bardziej z grania na ulicy, niż koncertów czy festiwalowych występów.



Co do samej płyty, to dość szybko okazało się, że nie powstała na prędce, tylko... - Materiał znany był już nam od 4-5 lat. Przerabiał się w nas. Był "na sprzęgle", a teraz wybuchł - przyznali zgodnie muzycy. I faktycznie, słuchając płyty, nie trudno oprzeć się odczuciu, że wszystko zostało zaplanowane i skonstruowane z głową. "Hazardzista", to solidna dawka rodzimego bluesa, a słowa jednej z piosenek "byłem żebrakiem, byłem Bogiem" świadczą o bardzo osobistym podejściu wokalisty do wydanego materiału.



A sam Gienek Loska? Wbrew moim obawom "sodówka" nie uderzyła mu do głowy. Cichy, skromny, udzielający zdawkowych odpowiedzi facet. Zachowując jednak przy tym swoje charakterystyczne poczucie humoru. Momentami sprawiał wrażenie, jakby popularność jaką osiągnął, zupełnie go nie dotyczyła. Odnosiłem wrażenie, że faktycznie mam do czynienia z człowiekiem, który w życiu przeszedł wiele i chce się podzielić doświadczeniami, jednak do pewnego momentu. Podobnie rzecz się ma z moimi znajomymi chociażby z "centralnego", którzy w konfrontacji z opinią publiczną, swoją prywatność zawężają do minimum.

A mają przecież tak bogate doświadczenia!

MP




Pierwsza nocka


Na odchodne powiedziała. - Pamiętaj co ci się przyśni. Spojrzałem pytająco. - Co ci się przyśni w nowym miejscu - dodała. Aaaa... I przypomniałem sobie, że za kilka godzin, czeka mnie przeprowadzka. Kolejny z etapów żmudnego stawania na nogi. Teraz faktycznie będę mógł powiedzieć, że poszedłem na swoje. Ale obaw, co do "zmiany klimatu" jest sporo. Zresztą nie lubię zmian i - co gorsza - szybko przywiązuje się do tego, co mam. W głowie więc pulsuje od szeregu pytań: jak będzie, co będzie, jaki będę?! Pomny wcześniejszych doświadczeń mam nadzieję, że dorosłem na tyle, iż będę w stanie wyciągnąć odpowiednie wnioski. Że nie nabroję, paląc za sobą kolejne mosty.

Idę więc... W środku ciepło, przytulnie i cicho. Rzekłby ktoś: normalnie. Dla mnie, to jednak wręcz exclusive! Patrzę przez okno i widzę... kościół. Fajni sąsiedzi pomyślałem w duchu. - Super. Nie ma, to jak dobre towarzystwo i zawsze blisko, by z Kimś pogadać - czytam w smsie. Anielskie słowa. Tym bardziej, że teraz, co dnia będę mijał figurę mojego autorytetu - Jana Pawła II. Uśmiechnięty, błogosławi przechodniom. Błogosławi i mi! Czuje, że będzie dobrze...





MP

ps. a co do snu, to przyśniły mi się nowe tereny na jakich osiadłem i sprawy związane z pracą. Nie miałem w sobie na tyle odwagi, aby sprawdzić w senniku, co to oznacza. Zdaję się więc jedynie na wiarę, że wreszcie uda mi się normalnie egzystować, a nie, jak to było w ostatnim czasie... wegetować.


Przyszłość nie zawiera błędów...???

Byłem, widziałem i jestem pod wrażeniem. Piszę tu o zorganizowanym przez Fundację Kapucyńską spotkaniu w ramach tzw. wieczorków poetyckich. Debiutancki cykl spotkań zainaugurował występ Jacka Kawalca. Aktor warszawskiego teatru Kamienica przedstawił bezdomnej braci m.in.: obszerny fragment spektaklu "Ta cisza to ja...". 



I muszę przyznać, że przez cały występ w roli głównego bohatera widziałem nie Kawalca, a siebie! Monodram autorstwa Jana Jakuba Należytego dość obrazowo przedstawił obszerny fragment mojego życia.  Upadek, degradację społeczną i zawodową, utratę rodziny czy zdrowia. Przypomniał mi, jak wisiałem na krawędzi życia i śmierci.

Spektakl tchnął jednak we mnie kolejną dozę optymizmu. Nadziei. A słowa aktora "tylko przyszłość nie zawiera błędów" puentujące jego spotkanie z bezdomnymi, niech będą iskierką nadziei dla reszty uczestników. 

MP

poniedziałek, 12 grudnia 2011

NA SWOIM

"Nie wychodź na zewnątrz, wróć do siebie samego:
to we wnętrzu człowieka mieszka prawda
" - św. Augustyn

Sporo się działo. Na szczęście - bilans mamy dodatni. Zdaje się, że wraz z kolejnym urodzinami Kuba zrozumiał, że to Światło w tunelu świeci dla niego, i że to od niego zależy, czy będzie nadal się tlić, czy zgaśnie.




To nie może być przypadek, że spotykamy się w III niedzielę adwentu, nazywaną w liturgii niedzielą radości (gaudete), w której ukazując nam postać św. Jana Chrzciciela, kościół chce nam przypomnieć, że radość chrześcijańska nie zależy od powodzenia i że nie jest kwestią temperamentu, ale darem Ducha Świętego i wynikiem świadomości, że mimo niepowodzenia, opuszczenia, więzienia, śmierci, i tak dla nas, uczniów Jezusa, wszystko dobrze się skończy. Jak dla św. Jana, który tam w więzieniu

Podniósł się barłogu [...]
Wyciągnął przed siebie dłonie
I począł śpiewać i płakać
Z radości,
Gdyż końcem palców
Wyczuwał obok siebie
Obecność anioła.
Wiedział, że nie umrze.
(Roman Brandstaetter, Jan Chrzciciel w więzieniu [frg.])

Kuba nadal bardzo się boi, że czar pryśnie i całe to dobro zniknie. Trudno się dziwić. Stąd opór przed kolejnym i najważniejszym krokiem... powrotem do domu. To też ostatni cel naszej wspólnej drogi, resztę udało mu się zrealizować: Kuba kontynuuje terapię, ma pracę i plany na nową działalność, wynajmuje pokój, możliwe, że sam zostanie wolontariuszem. To jego sukcesy! Serce rośnie, słysząc o nowych pomysłach i pierwszych skromnych próbach ich realizacji. I choć oczy błyszczały mi z radości i dumy, lekko studziłam jego zapał, by w tym ferworze nie zapomniał o celu i skupił się na tu i teraz - oczywiście na tyle, na ile dopuścił mnie w ogóle do głosu ;) Zasady na przyszłość: "unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła (...) i "w każdym położeniu dziękujcie". Trudne. Ale będziemy próbować wcielać w życie.

Papież Benedykt XVI przypomniał dziś, że "prawdziwa radość nie jest przejściowym stanem ducha ani czymś, co się osiąga w wyniku szczególnego wysiłku, ale rodzi się ze spotkania z żywą osobą Jezusa". I ja dziś dziękuję Kubie za to spotkanie, słowami br. Rogera z Taize

Widziałem odrobinę Twojego światła
Na twarzach tych, którzy usiłują po prostu kochać
Na twarzach tych, którzy wierzą w przyjaźń i solidarność
Na twarzach tych, którzy pokazują bogactwo różnych kultur
Widziałem trochę Twojej mocy
Na twarzach tych, którzy odezwali się po latach upokorzeń
Na twarzach tych, którzy uwolnili się z niewoli alkoholu i narkotyków
Na twarzach tych, którzy się podnieśli po strasznym upadku
Widziałem trochę Twojego blasku
Na twarzach tych, którzy maszerują, żeby powiedzieć NIE zamykaniu miejsc pracy
Na twarzach tych, którzy walczą o szacunek dla Człowieka przeciwko wyzyskowi cudzoziemców
Na twarzach tych, którzy protestują przeciwko sytuacjom nie do zniesienia i walczą o prawa bezdomnych
Widziałem trochę Twojego światła
Na twarzach kolegów z dzielnicy, którzy skrzyknęli się, żeby razem poprawić swój los
Na twarzach wszystkich tych młodych, którzy odkryli, że znaczą więcej niż całe złoto świata,
Na twarzach tych, którzy idą pracować z najbiedniejszymi,żeby krzyczeć o ich wyzysku
Widziałem trochę Twojej mocy
Na twarzach tych, których miłość została zdradzona i którzy usiłują się odbudować
Na twarzach tych, którzy w złej godzinie okazują solidarność i braterstwo
Na twarzach tych, którzy ofiarowują swój czas najmniejszym
Widziałem trochę Twojego blasku
Na twarzach dzieci, tak szczęśliwych ze spotkania i samego życia
Na twarzach tych, których głowy były ozdobione szkolnymi czapkami, z uśmiechem szczęścia,
Na twarzach dzieci, które były wymalowane kolorami na święto i odkryły, że są ważne
Widziałem trochę Twojego światła
Na twarzach tych, którzy idą do obcego, żeby przejść z nim kawałek drogi
Na twarzach tych, którzy służą braciom w całej prostocie
Na twarzach słabych braci i sióstr, którzy razem próbują budować Nadzieję i Przyjaźń.



Inspiracje


"Chcę coś zmienić" – mówimy często. Szukamy nie wiadomo czego. A może bardziej chodzi o to, by dać się znaleźć? "Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę". Może to właśnie stopniowe uwalnianie się od własnej bezradności, działa mobilizująco? Kuba zrobił właśnie kolejny krok w kierunku tego, co pomaga się odnaleźć w życiu, wśród ludzi, w zastanej rzeczywistości tak, by móc żyć godnie i być szczęśliwym. Tak trzymaj! I nie kombinuj!