„To tylko dzięki Waszej pomocy, udało się zdać dyplom z tak dobrym wynikiem. Dziękuje wszystkim bezdomnym za zaufanie…” To jedynie część podziękowań, jakie otrzymaliśmy od Nory Reschke, byłej naszej wolontariuszki, która na stałe przebywa w Niemczech.
Nora wiosną gościła na Miodowej, gdzie oprócz wspierania działalności Fundacji, zbierała również materiały do swojej pracy dyplomowej. Jak się domyślacie – obronionej pomyślnie! Owocem jej pobytu i działalności, jest album, który otrzymaliśmy. „Honigstrasse”, to w głównej mierze zbiór zdjęć portretowych osób bezdomnych, skupionych przede wszystkim przy Jadłodajni na Miodowej. – Do tej pory znałam bezdomnych tylko z przelotnych spotkań na ulicy. Dzięki wolontariatowi udało mi się nawiązać kontakt z tymi ludźmi. Bezdomność nie jest głównie problemem ulicy – przyznaje we wstępie do albumu Nora Reschke.
W Galerii prezentujemy jedynie wybrane zdjęcia naszych podopiecznych. Całość albumu, zawierająca także krótkie historie życia bohaterów fotografii, jak również zdjęcia klasztoru Braci Kapucynów „od kuchni”, zobaczyć można w siedzibie Fundacji.
Od Syberii po Kalifornię i od Bieszczad po Świnoujście setki tysięcy ludzi, korzystając z programu "12 kroków", uczy się chodzić, myśleć, czuć, po prostu – żyć.
Kompletny degenerat, który rozbił rodzinę, przepił majątek, tonie w długach – tak najczęściej myślimy o osobach, które przychodzą na mityngi. A bywa zupełnie inaczej. Takie spotkania pełne są historii zwykłych, codziennych, w których choroba alkoholowa, narkotykowa, hazardowa, pracoholizm, zakupomania czy cokolwiek innego pojawiało się niepostrzeżenie i chwytało za gardło.
Terapeuci powtarzają: nieważne, jaki jest kolor twojej wysypki, choroba jest jedna: nałogowe regulowanie uczuć. Nasza wola zamiast wolnej, staje się zniewolona. Nasze cele zaczynają diametralnie różnić się od naszych ideałów.
Nareszcie na dnie
Punktem zwrotnym jest osiągnięcie dna. Jednemu wystarczy wyrzucenie ze szkoły, jedynka na maturze albo utrata pracy, by zrozumiał, że brnie w coś bardzo złego, inny musi stracić dom albo rodzinę. Jak długo trzeba być na dnie? Dopóki człowiek nie pozna siebie, nie uzna, że jest bezsilny wobec choroby i że przestał kierować własnym życiem. Program „12 kroków”, który w latach 30-tych XX wieku wykiełkował w głowie alkoholika Billa Wilsona, zaczyna się od ogłoszenia bezsilności.
Wymarzona limuzyna czyli 12 kroków wg Felka
Jeden z najbardziej znanych trzeźwych alkoholików w Polsce, założyciel warszawskich mitingów AA, Felek mówi o programie „12 kroków” jak o pięknej limuzynie o której każdy z nas marzył. „Przychodząc na mitingi dostajesz ową limuzynę wraz z programem. Ale jest w częściach, zapakowanych w 12 skrzyń. Wejście program to mozolne składanie tego super samochodu ale gdy raz się uda będzie nam służyć przez całe życie”. To kuszące ale jak „zrobić” owe kroki. Ta najstarsza i wypróbowana metoda to mitingi AA (Aha czy NA) oraz spotkania ze sponsorem (kimś starszym w trzeźwieniu). Proces może być długi ale owoce są trwałe i inaczej niż w sadzie owocujemy cały rok. Miliony, naprawdę miliony ludzi na całym świecie w więzieniach, w ośrodkach terapeutycznych, w drogich klinikach zaczynają swoją podróż do pełnej wolności. Taką niezwykłą podróż przeżył Felek, od 1979 trzeźwy alkoholik. Urodzony w rodzinie zesłańców w ziemiance w Sowchozie Artiomowiec koło Rostowa nad Donem w 1941 r. Z zamiłowania smakosz podróży, sztuki i poezji (przyjaciel Baczyńskiego i Gałczyńskiego). Jest jednym z prekursorów wspólnoty AA w Polsce, zawodowy malarz i artysta malarz amator, jego hobby to malarstwo olejne, pastelami i akwarelą. Jest dobrym duchem niezliczonych inicjatyw trzeźwościowych w Polsce, m.in. założycielem pierwszego w Polsce mitingu dla nałogowych depresantów. Ten człowiek drobny i pokorny w wyniku spotkania z programem „12 Kroków” stał się duchowym siłaczem, choć ma na koncie trzy wyroki za pobicie milicjantów w słusznie minionych czasach PRL. Jego historia po raz pierwszy została nagrana i wydana na płycie „12 Kroków wg Felka alkoholika poznaje Rafał hazardzista”. To niesamowity dokument i doskonała pomoc dla tych którzy chcą dowiedzieć się czym jest „Program 12 Kroków”.
Kto za tym stoi?
Drugi krok z dwunastu mówi o Sile Wyższej, trzeci o Jej rozumieniu i zawierzeniu. Czym lub Kim jest owa Siła? Czy na pewno chce dla mnie dobrze? Pewnie również z powodu tej kontrowersji w latach 80. minionego wieku w USA powstały warsztaty 12-krokowe dla chrześcijan. Nie dla chrześcijan pijących czy ćpających, ale dla wszystkich, którzy czują bezsilność wobec spraw, zdarzeń, problemów, jakiegokolwiek grzechu.
To był ożywczy impuls. Kolejne kraje – Niemcy, Rosja i Polska – podjęły starania przetłumaczenia zeszytu ćwiczeń do warsztatów „12-krokowych”. I tak, św. Paweł Apostoł, Prorocy, Duch Święty stali się przewodnikami po programie. W Polsce tłumaczeniem podręcznika zajął się ks. prof. Romuald Jaworski. Po tym, jak dwudziestu płockich kapłanów przeszło wraz z nim warsztat „Wreszcie żyć. 12 kroków do pełni życia”, program ruszył w Polskę. Powstały kolejne grupy. Jacek Racięcki, terapeuta uzależnień prowadzący warsztaty w Warszawie u ojców pallotynów, mówi, że te warsztaty zmieniają, budzą do prawdziwego życia. Osoby, które na nie przychodzą, często pragną zmienić nie siebie, a najbliższych, których postrzegają jako chorych. Kroki boleśnie to weryfikują. Ojciec Maksymilian Popow, klaretyn z Krasnojarska, założyciel wspólnot „12-krokowych” w Rosji i tłumacz zeszytów ćwiczeń na rosyjski, zwraca uwagę, że kluczem do rozpoczęcia pracy nad programem jest zobaczenie rzeczy takimi, jakimi są. Obu terapeutów zaprosiłem na spotkanie z „12 krokami” w radiowym studiu. Powstał pierwszy w Polsce audiobook o 12 krokach, oparty na zeszycie ćwiczeń „Wreszcie żyć”. Siedem godzin wędrówki, krok za krokiem, to prawdziwa przygoda dla ludzi z charakterem i niezapomniane przeżycie duchowe.
Zatrzymaj się!
Nie bądź głodny, zły, samotny ani zmęczony, mówi program H.A.L.T., wspomagający trzeźwienie (nazwa od angielskich słów: hungry – ‘głodny’, angry – ‘rozgniewany’, lonely – ‘samotny’, tired – ‘zmęczony’). Ojciec Maksymilian Popow dodaje, że w przypadku nas, chrześcijan, nie chodzi wyłącznie o głód rozumiany jako łaknienie pokarmu, ale także o głód eucharystyczny. Jeśli jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, to szatan, który przebiera się za alkohol, narkotyk, pismo pornograficzne czy jednorękiego bandytę będzie śmieszną wydmuszką, strachem na wróble, który nie ma szans w konfrontacji z prawdziwym i odwiecznym Mocarzem. Trzeba zawsze pamiętać, że alkoholizm, hazard, narkomania, jakikolwiek grzech ciężki to choroby śmiertelne. Przekonało się o tym w ciągu wieków wiele milionów ludzi, którzy być może nigdy nie słyszeli o 12 krokach. Ty właśnie o nich usłyszałeś.
·Jakie
nadzieje wiąże Pan ze sprzedażą mydełka… ”Nadzieja”?
Wierzę, że
uda się zebrać fundusze na budowę Kapucyńskiego Ośrodka
Pomocy. Pomysł uważam za trafiony i chociaż nie zaspokoi on w stu procentach
potrzeb finansowych, to pozwoli ruszyć z inwestycją. A ta podparta modlitwą, z
pewnością zostanie ukończona szczęśliwie. W myśl słów Ojca Pio, że Matka Boża
otwiera nie tylko serca, ale i portfele, liczę na wsparcie ze strony tych,
którym leży na sercu los ludzi ubogich i bezdomnych.
·Na ile
Pańska osoba jest w stanie przyciągnąć ludzi chcących pomóc?
Czas
pokaże.Aczkolwiek myślę, że to głównie
cel i idea mają przyciągnąć ludzi do tego projektu.Zaangażowałem
się, bo uważam, że należy zmienić schemat patrzenia na osoby bezdomne. Ludzie
ci, kojarzeni są z marginesem, szeregiem uzależnień. Jednak są to ludzie! Tak
samo słabi, jak my. Coś musiało się wydarzyć w ich życiu, że znaleźli się na
ulicy.
·W naszym
życiu również wiele się dzieje…
Dlatego nie
możemy być obojętni wobec potrzebujących. Sami przecież nie wiemy, co będzie
jutro. W tym zabieganym świecie, zatracamy siebie. Swoje wartości, rodzinę,
dom. Niejako sami stajemy się bezdomnymi. Mieszkanie służy nam wyłącznie do
spania. A Warszawa jest pełna ludzi, których w domu nie ma. Czasami, widzę to
sam po sobie. Zatracam się i wówczas szukam złotego środka.
·I znajduje
go Pan?
Tak. W
modlitwie. Uczy ona pokory, a w życiu pokora jest bardzo potrzeba. Wręcz
nieodzowna. Dlatego jeżeli w ten sposób będziemy patrzeć na dzieło Fundacji
Kapucyńskiej, to ze zrozumieniem podejdziemy do całej akcji.
·Czy w
dzisiejszych czasach, naprawdę każda akcja musi być poparta – najlepiej huczną
– kampanią reklamową?
Wynika to z
tego, jak nakręcają dany temat media. Niestety medialność daje większą siłę
przebicia. Osobiście uważam jednak, że nie tędy droga. Można się przecież
„przebić” z czymś, co prowadzi do zła. Dlatego trzeba być ostrożnym i czujnym.
Świątynia pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego przy ulicy Miodowej została
ufundowana przez króla Jana III Sobieskiego jako dowód wdzięczności za
zwycięstwa nad Turkami pod Chocimiem i Wiedniem. Tę barokową budowlę wzniesiono
w latach 1683 (rok Wiktorii Wiedeńskiej) – 1692. W 1697 roku w kościele
spoczęły zwłoki Sobieskiego (obecnie znajduje się tu jego serce – w 1734 roku
szczątki króla oraz jego żony Marii Kazimiery, zwanej Marysieńką, pochowano w
krypcie św. Leonarda na Wawelu). Zniszczony w czasie powstania warszawskiego
budynek odbudowano w latach 1945-1955. Obecnie miejsce to słynie z ruchomej
szopki, którą w okresie Bożego Narodzenia można oglądać w dolnym kościele.
Rocznica wiktorii wiedeńskiej
17 czerwca 1983 roku Jan Paweł II spotkał się w kościele kapucynów z
przedstawicielami chłopów, robotników, studentów, inteligencji i twórców oraz z
członkami Prymasowskiego Komitetu Pomocy i Prymasowskiej Rady Społecznej.
Papież nie wygłaszał przemówienia, pozdrawiał osobiście zgromadzonych, modlił
się przed Najświętszym Sakramentem, a potem zatrzymał się w kaplicy, w której
spoczywa serce króla Sobieskiego.
Była to druga pielgrzymka Jana Pawła II do ojczyzny. Miejsce spotkania wybrano
nieprzypadkowo. Obecność Ojca Świętego w kościele, który był pamiątką jednego z
największych polskich zwycięstw, stanowiła znak nadziei dla Polaków
przygnębionych zdławieniem „Solidarności”. Papież okazywał swoje wsparcie dla
środowisk, które nie pogodziły się z narzuconym siłą status quo, a jednocześnie
wskazywał, że nawet zwaśnione strony mogą ostatecznie spojrzeć na siebie bez
nienawiści i urazy. Tego samego dnia na Stadionie X-lecia Ojciec Święty mówił o
wiktorii wiedeńskiej: „Ta walka, to zwycięstwo nie wykopało przepaści pomiędzy
narodem polskim a tureckim. Wręcz przeciwnie, wzbudziło szacunek i uznanie.
Wiemy, że – gdy Polska z końcem XVIII wieku zniknęła z mapy politycznej Europy
– faktu dokonanego rozbiorów nie uznał nigdy rząd turecki. Na dworze otomańskim
– jak mówi tradycja – przy uroczystych przyjęciach posłów zagranicznych pytano
wytrwale: >>Czy poseł z Lechistanu jest obecny?<< Odpowiedź:
>>Jeszcze nie<< padała tak długo, aż nadszedł rok 1918 i poseł
niepodległej Polski znów zawitał do stolicy Turcji”.
Kościół wybudowany w latach
1684-1696 jako wotum za zwycięstwo pod Wiedniem. Styl barokowy. Wewnątrz
znajduje się sarkofag z sercem króla Jana Sobieskiego. Znany w Warszawie
ze względu na ruchomą szopkę.
W 1681 roku do Warszawy
przybył kapucyn ojciec Jakub z Rawenny wraz z trzema zakonnikami. 11 lipca
1683 roku król Jan III Sobieski wystawił dyplom fundacyjny. 16 lipca w
obecności królowej Marysieńki i synów królewskich osobiście położył kamień
węgielny pod budowę świątyni.
Konsekracja kościoła pw.
Przemienienia Pańskiego przez biskupa poznańskiego Stanisława Witwickiego
odbyła się 11 listopada 1694 roku. Świątynia stanowiła wotum dziękczynne
Jana III Sobieskiego za zwycięstwa odniesione pod Chocimiem i Wiedniem.
W 1864 r. w wyniku ukazu
kasacyjnego zakonów klasztor kapucynów warszawskich został zamknięty, a
kościół przekazany władzy diecezjalnej. W 1888 rozebrano budynki
klasztorne, a w ich miejscu powstała ulica Kapucyńska. Dziesięć lat
później przeprowadzono renowację świątyni i wzniesiono nowy budynek -
plebanię.
W 1918 r., po odzyskaniu
niepodległości, kapucyni powrócili do swej warszawskiej siedziby.
Podczas Powstania
Warszawskiego w 1944 r. kościół uległ znacznym zniszczeniom. W pożarach
spaliły się ołtarze (z wyjątkiem jednego), obrazy Szymona Czechowicza oraz
cenne dzieła innych artystów. Po zakończeniu wojny przystąpiono do
odbudowy. Już w 1945 r. zabezpieczono stropy, wywieziono gruz i oszklono
okna. Położono też nowy dach. Poświęcenie kościoła odbyło się 8 września
1946 r.
W 1983 r., z racji
300-lecia Odsieczy Wiedeńskiej, papież Jan Paweł II, 17 czerwca, odwiedził
świątynię kapucynów i nawiedził urnę z sercem króla Jana III.
W podziemiach świątyni od
1948 r. jest umieszczona ruchoma szopka bożonarodzeniowa.
Św. Barsanufiusz
powiedział: „Czy jesteś w drodze, czy siedzisz, pracujesz, spożywasz
posiłek lub czynisz cokolwiek innego albo też zaspokajasz potrzeby
ciała, czy jesteś zwrócony na wschód, czy na zachód, nigdy nie wahaj się
modlić. Otrzymaliśmy bowiem nakaz, by czynić to nieustannie i w każdym
miejscu. Nadto jest napisane: „Czyńcie drogę Temu, który przemierza
obłoki, Pan mu na imię”. Wskazuje to, że Bóg jest wszędzie. Gdy też masz
głowę nakrytą, nie powstrzymuj się od modlitwy: zważaj tylko, by nie
okazać przez to lekceważenia”.
Ojciec Pio napisał: „Bóg
dopuszcza, by Twoje serce pozostawało w stanie oschłości i ciemności.
Nie ma więc w tym żadnej surowości, lecz tylko słodycz .Nie zniechęcaj
się na drodze, po której kroczysz, gdyż wszystko to podoba się Bogu.
Jeśli Twoje serce będzie chciało być mu zawsze wierne, On nie nałoży na
Ciebie większego ciężaru, niż możesz unieść i gdy tylko zauważy, że
Twoje plecy są już bardzo pochylone, razem z Tobą będzie dźwigać Twoje
brzemię”.