wtorek, 10 czerwca 2014

Wakacyjny wolontariat na Drabinie Jakuba

„Drabina Jakubowa – Brańszczyk 2014 – miejsce gdzie Niebo styka się z ziemią”, to hasło tegorocznych turnusów rekolekcyjnych dla osób niepełnosprawnych, starszych i samotnych oraz grona ich opiekunów – wolontariuszy. Istotą każdego turnusu jest przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem oraz pomoc ludziom niepełnosprawnym przez odpoczynek fizyczny i umocnienie duchowe. 


Na każdy turnus przyjeżdża 50-60 osób, w tym 20-30 na stałe korzystających z wózków inwalidzkich. Pomaga im 30 opiekunów – wolontariuszy. W trakcie trwania turnusu codziennie jest msza święta, konferencje, wspólne modlitwy, pogodne wieczorki urozmaicone przedstawieniami, śpiewaniem, ogniskiem oraz wspólnymi spacerami i rozmowami. - Tegoroczne turnusy nazwaliśmy „Drabiną Jakuba”. W Biblii Drabina Jakuba to miejsce gdzie niebo styka się z ziemią – tłumaczy ks. Łukasz Mikołajczyk – Zauważyliśmy, że w Brańszczyku przez 10 dni jest się w innym świecie. Naszych podopiecznych-wózkowiczów wielu z nas nazywa aniołami. Tu naprawdę niebo styka się z ziemią! – dodaje ks. Mikołajczyk.
Obejrzyj film z Brańszczyka, pt. „Skrzydlaty wózek": https://www.youtube.com/watch?v=ERmUhL51Xko
Czekamy na Was!
Szczegółowe informacje o wolontariacie na stronie:  branszczyk.orione.pl
Zgłoszenia do wolontariatu:  wolontariat@orione.pl
Terminy rekolekcji wakacyjnych: 
 
29/30.06 – 10.07.2014
13/14.07 – 24.07.2014
27/28.07 – 7.08.2014
17/18.08 – 28.08.2014

Miejsce: Dom Rekolekcyjny, Brańszczyk (70 kilometrów od Warszawy), ul. Jana Pawła II 1.
Organizatorzy: Zgromadzenie Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Fundacja Czyńmy Dobro oraz Fundacja Iskra Bożej Opatrzności. www.fibo.org.pl, www.orione.pl


czwartek, 20 marca 2014

Z mocą przeciw przemocy

W Wielkim Poście chcemy obudzić w sobie trzeźwe patrzenie na cierpienie, na Krzyż. Wierzymy, że za Krzyżem jest nowa jakość życia obiecana przez Jezusa każdemu z nas. Chcemy zrozumieć, co w codziennym życiu oznacza wziąć swój Krzyż ponieważ, nie wszystko jest Krzyżem, który mamy przyjąć i nieść w imię Pana. Często wierzące ofiary przemocy uważają, że Bóg chce, aby cierpiały. Inicjatywa Jezus nie krzyżuje – Stop przemocy! ma pokazać, że takie rozumienie jest błędne. Bóg nie chce abyśmy cierpieli.
Zapraszamy Cię do wspólnego przeżycia Wielkiego Postu w sposób, który rzeczywiście podoba się Bogu: Rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać (Iz 58,6). Jak mówi Słowo Boże, jest to czas dążenia do sprawiedliwości i pokoju, do aktywnego przeciwstawiania się wszelkim przejawom przemocy. Dołącz do Jezusa i zacznij właściwie reagować na przemoc.
Słowo Jezusa dodaje odwagi, a nie osłabia
Jezus przychodząc do nas przynosi sprawiedliwość i pokój, witalność i odwagę, miłość i radość. Nie przynosi słabości, ale siłę do przeciwstawiania się złu. Nie sprawia cierpienia, ale przychodzi opatrywać rany. Nie stoi obojętnie wobec krzywd, ale walczy o  sprawiedliwość, aż po śmierć! Nie krzyżuje, ale oddaje życie za prawdę. Jezus zostawił nam Swoje Słowo, aby dodawało nam siły, męstwa i mądrości. Ono ma w Sobie ukrytą potężną, wspierającą energię do życia, dlatego musi być właściwie rozumiane i odczytane. Musimy zrozumieć i uwierzyć w to, że Jezus nie osłabia, ale wzmacnia i daje ducha mocy!!! On jest Miłością zbawiającą i wyzwalającą, dlatego powtarzamy za św. Pawłem, że „do wolności wyswobodził nas Chrystus”. Jeżeli czujesz inaczej, to znaczy, że szatan zwodzi Cię Słowem Bożym. On stara się często w subtelny i podstępny sposób nim manipulować. Nie pozwólmy na to Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia. 2Tm 1,7


Słowo Jezusa jest logiczne, nie powoduje zamętu
Dołącz do nas, by na nowo odkrywać moc Słowa Bożego. Razem z Jezusem przeciwstawmy się przemocy. Podejmijmy rozważanie Słowa, które daje odwagę, aby sprzeciwić się przejawom niesprawiedliwości.
Nie pozwólmy Szatanowi na manipulacje. On zdobył się nawet na to, by samego Jezusa kusić Słowem Bożym, fałszując prawdziwy jego sens.
Często Zły Duch posługuje się Słowem Bożym, aby wmówić Ci zakłamany obraz miłości i sprawiedliwości Bożej, czyniąc z niej ciężar nie do uniesienia. Wtedy Słowo osłabia i odbiera motywacje do podejmowania skutecznych działań.
Sprawdź, czy Twoje rozumienie jest zgodne z Duchem Bożym? Przyjrzyj się, czy Słowo, którego słuchasz dodaje Ci mocy, czy Cię osłabia? Zastanów się, czy dodaje Ci odwagi, czy wzbudza strach? Pobudza do radości, czy pogłębia smutek? Czy Słowo Boże zapala Cię do walki, czy raczej sprawia poczucie zniechęcenia i wycofania? Zacznij myśleć jak Jezus, nie daj się oszukać podstępom Złego!
Słowo Jezusa przynosi ulgę, nie dokłada ciężaru
Jezus nie nakłada na nas ciężarów nie do uniesienia, ale daje nam mądrość i moc Ducha Świętego do zmagania się z tym, czego doświadczamy w swoim życiu. Jego jarzmo jest słodkie i lekkie (Mt 11,30). Przynosi dobre i trwałe owoce, ale wymaga twojej odpowiedzi, zaangażowania i ufności Bogu. Czasem, jak mawiał Jan Paweł II „nadziei wbrew nadziei”. Nie poddawania się, ale szukania dobrych i mądrych rozwiązań. One są możliwe.
A jakie jest Twoje jarzmo?
Przyjrzyjmy się mu w obliczu Słowa Bożego. Zobaczysz, że w Nim odnajdziesz  wsparcie, które daje realne możliwości, aby przeciwstawiać się przemocy. Słowo Jezusa zaprasza do ufności, nie wzbudza lęku. Gdy z ufnością wsłuchamy się w Jego Słowo, przestaniemy się słuchać lęku. Bo dziecko Boże powołane jest do tego, by góry przenosić, a nie nosić.
Nie pozwól sobie dołożyć! (por. Łk 11,46)

Zapraszamy do czytania  codziennych medytacji na stronie: www.jezusniekrzyzuje.oatzakroczym.pl

Pielgrzymowanie z Chrystusem

Świadectwo żywej wiary oraz odwagi w kroczeniu za Bogiem przekazał bezdomnym Karol Pawłowski - gość środowego "Bezdomnych spotkania z kulturą" (12 bm).
Modlitwą "Pod Twoją obronę" rozpoczął bogatą w zdjęcia relację z pielgrzymki jaką odbył wraz z siostrą w 2013 r. z Warszawy, przez Santiago de Compostela, do Fatimy.


- Miałem firmę budowlaną, samochód - sprzedałem wszystko, spłaciłem kredyty, za resztę kupiłem pół-namiot, śpiwór, buty i kurtkę. Z pozostałymi 300 zł wyszedłem w drogę - rozpoczął swą opowieść pielgrzym.
Przejście 4000 km, przez 5 krajów, w 142 dni - to wyczyn, po ludzku patrząc, godny wielkiego podziwu i zainteresowania.
I z taką też reakcją nasz gość spotkał się ze strony uczestników spotkania, którzy historiami o trudzie wędrówki w skrajnych warunkach, o spotkaniach z przyjaźnie nastawionymi ludźmi, o mniejszych i większych "cudach", zostali przez niego zmotywowani do trwania przy Chrystusie oraz pielgrzymowania.
 
- Tak patrzę i słucham tego młodego faceta i stwierdzam, że do tej pory byłem strasznym leniem, wydawało mi się, że skoro mam niewiele, to mogę niewiele. Ten gość pokazał mi, że tak nie jest, i że warto działać i się nie poddawać! - opowiedział chwilę po spotkaniu bezdomny Wojtek.
- Już się nie mogę doczekać naszej pielgrzymki do Częstochowy! - zapalił się Mirek.
Dla samego Karola atmosfera miejsca, pomogła mu otworzyć się na słuchaczy. - Dałem czadu, chciałem opowiedzieć o wszystkim, co mnie spotkało, szczególnie o tym jak Bóg nas prowadził przez cały czas.

Wydarzenie z pewnością zapisało się w naszej pamięci na długo i liczymy na częstszą obecność Karola w fundacyjnej działalności.
NC



poniedziałek, 17 marca 2014

Bądź otwarty

Kolportaż mydełek NADZIEJA w Duszpasterstwie Środowisk Twórczych przy placu Teatralnym (16.03.2014), zimno, przenikliwe zimno które dotkliwie nam dokuczało. Nie opuścił nas jednak uśmiech i dobry humor. Bo jakby mogłoby być inaczej widząc zaintrygowane twarze wychodzących ze Mszy Świętej ludzi? I ta starsza Pani, zgarbiona, pochylona, która wrzucając dużą ofiarę do puszki zapytała: „to kiedy będzie KOP?” I ta młoda dziewczyna, która z trudem o kulach podeszła do naszego stoiska. Jej uśmiech był jak wyczekiwane tego dnia promienie słońca. I ta wspólna kawa, ciasto po Mszy Świętej. I niekończące się rozmowy. I pytanie młodej kobiety: „może pożyczyć Pani moją czapkę?” To przeraźliwe zimno na dworze przestało mieć już jakiekolwiek znaczenie, bo temperaturę podnosiła otaczająca nas życzliwość i uśmiech.



I niespodzianka na koniec, tomik poezji podarowany Fundacji przez autorkę Panią Stefanię Maciąga. Wracając z kolportażu zastanawiałam się nad tym, jak oddać słowami te wyjątkowe godziny. Sięgnęłam do książki, nie spodziewałam się, że tam czeka na mnie gotowa odpowiedź:

„Bądź otwarty”

bądź otwarty

na niewidomego

niepełnosprawnego

na krzywdę ludzką

bądź otwarty sercem

sercem gorącym

na potrzebującego ciebie

twojego uśmiechu słowa

szczerze wyciągniętej ręki

bądź gorący na dotyk dłoni

uśmiech smutek łzy

bo ty możesz móc

otworzyć słoneczną przestrzeń

potrzebującym

staraj się ich zobaczyć



Dziękuję Asi, Andrzejowi, Maćkowi i Markowi.

MM

wtorek, 21 stycznia 2014

Jaka jest bezdomność?

No właśnie jaka? Sądziłam, że wiem o niej już wszystko. Bo przecież na ulicy, przez tą chwilę, zatrzymując się przy niej, mijając ją, miałam tyle okazji przyjrzeć się jej z bliska. Tak mi się tylko wydawało. Bo to że jest ciężka, trudna, bolesna, samotna to już wiedziałam. Bo to, że jej w życiu nie wyszło, że może jej słabość, wrażliwość przygniotła ją tak do ziemi, że już wstać sama nie umiała. Jaka jest bezdomność, najlepiej się przekonać samemu. Więc zostaw w domu portfel, karty kredytowe, telefon komórkowy, wyjmij z kieszeni wszystkie drobniaki i wyjdź z domu. Tak jak stoisz! Wyjdź bez porannej aromatycznej kawy, bez obfitego, ciepłego śniadania, bez kanapek w torbie, wyjdź i spędź chociażby jeden dzień zdany na łaskę lub niełaskę otaczających cię ludzi. A to tylko namiastka bezdomności. Jej mały zaledwie skrawek. Spróbuj być jeden dzień bezdomnym! Ale my mamy dokąd wracać, mamy rodzinę, pracę, która nadaje sens naszemu życiu. Bo jesteśmy niezależni i nieźle sobie w życiu radzimy. Tylko, że bezdomność też kiedyś tymi drogami kroczyła. Może nawet lepszymi, zacniejszymi i bogatszymi. Więc jeśli się z tą bezdomnością zetkniesz, nie odwracaj głowy, nie mów, że sama jest sobie winna. Pozwól się tej bezdomności poczuć wyjątkowo. Wyciągnij do niej dłoń i chwyć ją mocno. Jeśli prosi cię o bułkę, zabierz do jadłodajni na ciepły posiłek, taki jaki sam byś sobie zamówił. Jeśli prosi cię o jałmużnę bądź hojny.
Jan M Fijor, w swojej książce „Jak zostałem milionerem” opisuje, jaki system wartości wpoił mu dziadek, który mawiał: „Jałmużnę trzeba dawać, bo sami możemy jej kiedyś potrzebować – powtarzał – jeśli wszyscy choć raz dziennie będą dawać, to nikt nie będzie cierpiał biedy”. Nie wystarczyła jednak sama jałmużna, ważne też było czy była dawana z należytą pokorą. Pokora oznaczała obowiązek niskiego pokłonienia się obdarowanemu biedakowi.
Więc jaka jest ta bezdomność? Jest jak tęcza, różnobarwna. Może być czerwona z miłości do ludzi, ale może być też czarna od nieufności, zawodu, rozgoryczenia, od braku sił by dalej przez życie jakoś kroczyć. Może być przyjacielska, bo trudy łatwiej znosi się razem, ale może też być i samotna. Jakakolwiek ona nie jest, jest głosem naszego sumienia i testem z naszego człowieczeństwa. Na jaką ocenę go zdamy zależy tylko od nas samych.

MM


poniedziałek, 20 stycznia 2014

Widzisz bracie

Widzisz bracie
źle jest gdy frajer sprzeda ci bajer wciśnie kit
kiedy żona płynie w miasto nie jest git
ale najgorzej, najgorzej uwierz bracie
gdy sprzeda przyjaciel

Widzisz bracie
źle jest gdy trafisz na afisz i z afisza na bruk spadniesz
nie jest dobrze kiedy w pralni dogoni cię klawisz
ale najgorzej, uwierz Kudłaty
gdy na parapet kraty sfrunie gołąb skrzydlaty

Widzisz bracie
źle jest gdy wpadniesz w korkociąg
nie jest dobrze gdy wiozą na mary
ale najgorzej, uwierz mi stary, najgorzej jest
gdy w trumnie gryzą komary

/na motywach piosenki „Ale najgorzej” J.P./

piątek, 9 sierpnia 2013

Inny świat

Fizycznie wyczerpani, wsparci duchowo i wytrwali psychicznie. Takie wieści przywozimy od naszych bezdomnych pielgrzymów. Mimo trudności napotkanych w drodze, ekipie fundacji udało się późnym wieczorem (8 bm.) ich odwiedzić. Dostarczyć jedzenie, dodatkowe buty, wodę... i po prostu razem pobyć.






Choć późno, przy niebieskich namiotach słychać rozbudzone głosy - „Jesteśmy jak wspólnota!”, „Pomagamy innym, a oni nam”. Na szlaku nie brakuje okazji do dobrych uczynków. Bezdomni ich nie marnują. Wspierają tych, którzy w upale nie dają już rady. Podobno znają też wszystkie teksty piosenek i zachęcają innych do wspólnego śpiewu. Ale pielgrzymka to nie tylko radosne wędrowanie, ale przede wszystkim trud. Na jednym z odcinków, Zbyszek - opiekun naszych pątników, powiedział żonie tylko, że jutro zadzwoni. Na więcej słów nie miał siły. Prawie czterdziestostopniowy upał daje się we znaki. Zepsute buty, bąble i odciski, to jedynie dodatek przy nieustannym żarze z nieba.


Siedzenie w słońcu sprawia człowiekowi trudność, a oni maszerują od świtu do nocy… kolejny już dzień. Jacek przy takiej pogodzie i wysiłku nie może nic jeść od kilku dni. A bardzo chce iść dalej, w najbliższym czasie ma odwiedzić punkt medyczny. Mirek radzi sobie na swój sposób. W środku nocy wstaje, na trzydziestominutowy bieg, by rozprostować nogi. „I tak bolą i tak. Trzeba nimi trochę poruszać”- mówi.



Wśród pożegnań, pada pytanie jednego z bezdomnych „Czy to chociaż połowa?”. Ale tu kilometry nie mają decydującego znaczenia. To czego już zdążyli doświadczyć, jest przebytą drogą. Każde z wyrzeczeń, uśmiech do siostry czy brata, zwątpienia… Jak sami mówią „To jest zupełnie inny świat”, niezależny tylko od położenia na mapie.

Karolina Kędzia







sobota, 13 lipca 2013

Nie ma „fejsa”, ale kibicuje KSW



Nie ma czasu na sentymenty. Brat Adam Zwierz „odpływa” na daleką północ Europy by nawracać wikingów, a jego miejsce zajmuje brat Michał Gawroński. Dwumetrowy osiłek w kapucyńskim habicie.

–Specjalnie na tę okazję kupiłam nową kieckę – żartuje wolontariuszka Aneta, tuż przed czwartkowym spotkaniem duszpasterskiej wspólnoty bezdomnych „Schody do nieba”. Wolontariusze, którzy jeszcze nowego brata nie widzieli, dopytywali się bezdomnych o pierwsze wrażenia po spotkaniu br. Michała. Bo ci już od poniedziałku mieli okazję nieco go poznać. – Gdybym spotkał brata „po cywilu” na mieście, po zmroku, to oddałbym mu cały swój dobytek i uciekał najszybciej jakbym mógł – przyznaje bezdomny Andrzej, dodając, że br. Gawroński wygląda wyjątkowo groźnie. Niczym samuraj. Pewnie właśnie dlatego, Anna Niepiekło, koordynator projektów Fundacji Kapucyńskiej, postanowiła na wstępie, po krótce brata Michała przedstawić. – Zapewniam Was, że mimo wyglądu, brat jest bardzo sympatyczny i ma prawdziwie lwie serce – uspokajała. A że zna się na ludziach, więc… ufamy. 



Okazało się, że wszelkie obawy dotyczące nowego brata były zupełnie bezpodstawne, a świeżo upieczony duszpasterz bezdomnych zaprezentował się z jak najlepszej strony. Mimo lekkiego poddenerwowania, wspólnotowe spotkanie poprowadził wręcz śpiewająco, chociaż podobno śpiewania nie zalicza do listy swoich talentów. Natomiast głoszenie Słowa Bożego na pewno do niej należy. – Nie jesteśmy samowystarczalni. Każdy z nas potrzebuje przede wszystkim Boga, ale również drugiego człowieka. Potrzebujemy takiego Samarytanina, który nam pomoże – mówił br. Michał, nawiązując tym samym do niedzielnej Ewangelii. 



Po spotkaniu bezdomni dobijali się do brata chcąc z nim osobiście porozmawiać. – Bardzo sympatyczny. Jestem zaskoczona – skomentowała „na gorąco” Marzena, bezdomna. Bo rzeczywiście, brat Michał to normalny facet – fan ciężkiej muzyki, kawałów o jezuitach i walk KSW. W seminarium pracował z alkoholikami, a po święceniach kapłańskich zajął się posługiwaniem bezdomnym w Lublinie, gdzie spędził 4 lata. Czuje więc klimat ludzi z ulicy i widać, że dobrze mu z nimi. 

A wyróżnia się nie tylko wzrostem... Otóż, brat Michał nie ma konta na facebooku. 



Adrianna Gągol

piątek, 5 lipca 2013

Nie patetycznie, ale normalnie

Pojawiałeś się tam, gdzie nie chciałam żebyś był. – mówiła wyraźnie wzruszona Ania Niepiekło podczas czwartkowego pożegnania br. Adama Zwierza. Nowym domem duszpasterza warszawskich bezdomnych będzie teraz Szwecja.

Spotkanie Wspólnoty „Schody do Nieba” wyglądało odrobinę inaczej niż zazwyczaj. Co prawda była kawa, kanapki i czytanie Ewangelii. Było również dzielenie się słowem w grupach. Nie zabrakło także pokrzepiającego słowa br. Adama. I chociaż wygłoszonego po raz ostatni w murach Jadłodajni, to jak zwykle dalekiego od moralizowania, a szczerego i prostego powiedzenie tego co ważne. Odnieść można było nieodparte wrażenie, jakby brat Zwierz siedział z każdym z uczestników przy jednym stole, a nie mówił do wszystkich naraz.

„Można z nim pogadać o wszystkim”, „Równy gość”, „Zaszedł niektórym za skórę” – tak mówią o br. Adamie wolontariusze i podopieczni Fundacji. A on? W naturalnym dla siebie stylu konkretnie i szybko dziękuje za życzenia i prezenty, którymi został obdarzony. – Myślałem, że w tym plecaku zmieści się wszystko na wyjazd. Miejsca wystarczyło na cztery brewiarze – żartował br. Zwierz, który ponadto wielki podarowany słonecznik wykorzystał, jako narzędzie do… „dokazywania”. Wśród upominków znalazł się album zdjęć z niezapomnianych chwil życia Fundacji w ostatnich trzech latach. Bo tyle czasu popularny „Zwierzu” spędził na Miodowej.

Marek – jeden z bezdomnych – składając życzenia przyznał , że „kogo się lubi od tego się wymaga”. Między innymi właśnie tego, on i wielu innych nauczyło się od swojego duszpasterza. Br. Adam, mówiąc o swoim nowym miejscu przyznał, że w Szwecji nie ma bezdomnych. Riposta była szybka: Przyjedziemy! – krzyknęli bezdomni. Nawiązując z kolei do Ewangelii, która nieprzypadkowo mówiła o posyłaniu, wyznał iż nie będzie zawsze tam gdzie bezdomni, a bezdomni nie pójdą w miejsca, w które on się udaje. Tak żeby każdy mógł spełniać nie czyjeś, ale dokładnie swoje powołanie. – I trzeba modlić się. Bo to najważniejsze – dodał na zakończenie.

Karolina Kędzia













wtorek, 18 czerwca 2013

Pragnienie prawdziwej wiary

Janek. Nietuzinkowa postać. Oczytany, inteligentny i zabawny. Niepasujący do środowiska w którym przebywa. Kolejny bohater cyklu: Historia bezdomnego.

Moja historia jest prosta. Mieszanka alkoholu i lenistwa spowodowały, że znalazłem się na ulicy - stwierdza na samym początku rozmowy. Pech chciał, że Janek wywodzi się z rodziny z problemami alkoholowymi. Wszyscy mężczyźni – bez wyjątku – pili nałogowo. Niestety Jankowi nie udało się zerwać z rodzinną „tradycją” i przez większość swojego dorosłego życia, nie rozstawał się z „butelką”. Na pewno stylu życia nie ułatwiał mu charakter. Janek to typowy samotnik, który każdą wolną chwilę poświęcał swojej pasji: czytaniu książek. – Dopóki nie miałem problemów ze wzrokiem, to czytałem po jednej książce dziennie. Teraz jest trochę gorzej. Ale póki jeszcze widzę, to staram się czytać – przyznaje, dodając jednocześnie, że najbardziej interesują go książki o tematyce historycznej.

I chociaż w dzieciństwie Janek był bardzo zdolnym uczniem i zapalonym matematykiem, to jednak do szkoły było mu „pod górkę”. Z powodu lenistwa skończył jedynie szkołę zawodową, ale fach zdobył: jest brukarzem. Swoją sumienność starał się wykorzystywać w walce na rynku pracy. Skutecznie, bo ze znalezieniem zatrudnienia nigdy nie miał problemów. Gorzej było z utrzymaniem stanowiska. – To co robiłem szybko mi się nudziło. Dlatego też często zmieniałem pracę – przyznaje i dodaje. – Przyzwyczaiłem się do życia na ulicy i wiem, że ciężko byłoby się przestawić na normalny tryb życia. Dlatego niechętnie podjąłbym się pracy stałej.

Tak więc Janek musi zadowolić się robotami dorywczymi. Sprzyja mu w tym abstynencja w której trwa już od pół roku. – Co prawda, takie okresy zdarzały się wcześniej, ale teraz już wiem, że nie chcę do tego wracać – przyznaje stanowczo. Zapytany jednak o to, jakie ma potrzeby materialne odpowiada krótko. – W zasadzie nie mam potrzeb. A pragnienie? Nie pragnę nic, poza prawdziwą wiarą – stwierdza i kiedy zaczyna mówić o swojej relacji z Bogiem, to w jego oku pojawia się błysk.

Adrianna Gągol




czwartek, 6 czerwca 2013

Na razie czekam

- Co mi daje wiara? To że jeszcze żyję. Gdybym nie wierzył to przypuszczam, że już dawno bym jakiegoś samobója strzelił – mówi 45-letni Krzysztof, kolejny bohater naszego cyklu. Od Zygmunta i innego, młodszego Krzyśka różni go to, że ma stałe lokum.

Znajduje się ono w starej, pożydowskiej kamienicy. Nie ma w nim prądu i bieżącej wody. – Wodę przynoszę sobie w bańkach i podgrzewam na kuchence gazowej. Jak chcę się umyć – biorę miskę. Mógłbym pojechać na Żytnią, albo Pobożańską (są tam łaźnie dla bezdomnych – przyp. red.), ale tu jest lepiej, nie ma stresów, kolejek – tłumaczy Krzysztof.
Mężczyzna skończył szkołę muzyczną i technikum samochodowe, nie poszedł na studia, bo nie było go na nie stać. Od dłuższego czasu zajmuje się pracami wykończeniowymi, zwłaszcza kładzeniem glazury, 3 lata pracował we Francji. Interesuje się historią, swego czasu służył w grupach specjalnych, dwukrotnie był na misjach wojskowych za granicą. Kilka lat temu zachorował na raka dwunastnicy, jednak dzięki staraniom lekarzy chorobę udało się pokonać. Stał się bezdomnym, ponieważ nie był w stanie tolerować pijaństwa i awantur pierwszej żony, z którą ma 21-letnią, obecnie studiującą córkę. W końcu sam sięgnął po alkohol i jak mówi – stoczył się na tyle, że wstydzi się pokazywać dawnym znajomym. Z drugą żoną było podobnie, też lubiła sobie wypić...
Zanim mężczyzna znalazł wspomnianą kamienicę szukał schronienia w różnych miejscach. – Spało się po budowach, nawet parę razy na klatce mi się zdarzyło, ale przeważnie starałem się mieć jakąś kwaterę, jakiś pokój – mówi. – Z pracą nie miałem problemów. Jak ktoś naprawdę chce pracować to za mniejsze czy większe pieniądze będzie pracował – dodaje.
   
                                                                                     

Do Fundacji Kapucyńskiej trafił zachęcony przez jednego z wolontariuszy, przyszedł na spotkanie wspólnoty duszpasterskiej „Schody do nieba” i został. Obecnie od czasu do czasu przychodzi na zupę do jadłodajni i pomaga robić Różańce Bezdomnych.
– Jak wychodziłem z domu na swoje (miałem wtedy około 16 lat, byłem rozrabiaką) matka mi powiedziała – synu rób tak w życiu, żeby nikt przez ciebie nie cierpiał. To ona nauczyła mnie pomagać, dlatego jak tylko mogę, staram się to robić. W zeszłą zimę to nawet 8 bezdomnych u mnie spało, w małym 15-metrowym pokoiku – wspomina.
Ważnym elementem w jego życiu jest wiara, wierzy w Boga od dziecka. Gdy był w 5 klasie podstawówki miał sen. – Przyśniła mi się Matka Boska (...) i powiedziała: pamiętaj masz coś do zrobienia w życiu. Tylko co? Już tyle zrobiłem złego i dobrego, że sam nie wiem. Na razie czekam.


Katarzyna Łoś

poniedziałek, 13 maja 2013

Do trzech razy sztuka…?

„Na gigancie” jestem od pięciu lat. Od śmierci mamy… – tak 27-letni Krzysiek, kolejny bohater naszego cyklu komentuje swoją obecną sytuację. I chociaż może się wydawać, że jego staż na ulicy nie jest długi, to jednak widać, że mężczyzna jest wyraźnie zmęczony swoją bezdomnością. 
 
– Skończyłem „zawodówkę”, ale nie chciałem pracować jako mechanik, więc poszedłem do wojska – opowiada spokojnie Krzysiek. – Jednak zaraz po opuszczeniu jednostki wszystko się zaczęło psuć… - kontynuuje. Wspomnienia sprawiają, że głos zaczyna mu drżeć, a trzęsące się ręce utrudniają zapalenie papierosa. Ciężko mu mówić o dziewczynie, która zdradziła go z najlepszym przyjacielem. – Kochałem ją bardzo. Ale po tym wszystkim nie chciałem jej więcej widzieć – wyznaje. Zapytany jak potraktował byłego przyjaciela, po chwili ciszy przyznaje, że nie był wobec niego taki łagodny. Ale udało mu się otrząsnąć po tej podwójnej stracie: pracował i korzystał z życia. Nie spodziewał się, że jego życie diametralnie się zmieni. W 2008 roku odeszła najbliższa mu osoba. – Mama prawdopodobnie zmarła na zawał – mówi, a wzruszenie odbiera mu głos. Krzysiek załamał się, a jedyną rzeczą przynoszącą ulgę okazał się alkohol. – Wróciłem do domu „na bani” i zacząłem kłócić się z ojcem. I tego samego wieczora wylądowałem na ulicy – opowiada. Krzysiek szczerze przyznaje, że nie wie ile jeszcze czasu spędził w rodzinnej miejscowości zanim dotarł do Warszawy, bo cały czas był „w stanie nieważkości”.
W stolicy całkiem nieźle się odnalazł. Pierwsze pół roku spędził w schronisku, jednocześnie pomagając tam jako wolontariusz. Szybko znalazł sobie pracę, po miesiącu wynajął pokój, ale popracował tylko pięć miesięcy i znowu wylądował na ulicy. Identyczna sytuacja powtórzyła się później. Krzysiek znalazł etat jako pomocnik hydraulika i zarabiał naprawdę dobrze. – Wynająłem sobie pokój w Piasecznie. Znowu pracowałem. Nie brakowało mi niczego – przyznaje. A jednak… Brakowało mu alkoholu. – Najdłuższy okres jaki nie piłem? Chyba pięć miesięcy… – stwierdza ze smutkiem. Alkohol towarzyszył mu całe życie. Jego ojciec pił, środowisko w którym dorastał też nie stroniło od alkoholu. – Nie mam i nie miałem przyjaciół, więc butelka wydawała się jedynym wyjściem… Zresztą, wtedy łatwiej zapomnieć o wszystkim – przyznaje Krzysiek. 

 
Obecnie to co ułatwia mu przetrwanie na ulicy, to między innymi pomoc w Jadłodajni na Miodowej. Udziela się na kuchni, gdzie pomaga przy obiadach. – To jest jedyne miejsce, gdzie czuję się bezpiecznie – przyznaje z uśmiechem. W wolnych chwilach zaczytuje się w książkach historycznych i godzinami może słuchać Rammsteinu. Mimo trudnych doświadczeń nie traci nadziei, że jego marzenie normalnego życia się spełni. A zapytany czym dla niego jest normalne życie, odpowiada: – Dom, rodzina, praca, spokój… Już dwa razy powstałem. Może ten trzeci raz będzie szczęśliwszy? – dodaje z nadzieją. 
 
Adrianna Gągol

piątek, 26 kwietnia 2013

Jezus idolem człowieka w bandance


Zygmunt. Jest pierwszym bohaterem naszego cyklu. Zadbany 65-latek, na ulicy przebywa od 7 lat. Nigdy nie miał problemu z alkoholem. Bandanka przewiązana wokół głowy sprawia, że wygląda jak hippis. Chociaż jego indywidualny styl nie pozwala zakwalifikować go do grupy bezdomnych, jego oczy zdradzają wszystko. W jego spojrzeniu można dostrzec niesamowite pokłady mądrości, ciepła i smutku... Takie spojrzenie człowieka z niezwykłą historią.

- Obecnie śpię w piwnicy. Już około 3 lata – odpowiada na pytanie, gdzie aktualnie spędza noce. Jak twierdzi, na razie nie chcą go stamtąd “wyprosić”, ale zaznacza, że jego przygoda w tym miejscu dobiega końca. Przygoda – właśnie tak Zygmunt określa swoją bezdomność. – Życie każdego człowieka można podzielić na etapy, które są przygodami. Takich przygód w życiu przeżyłem już wiele – stwierdza z uśmiechem. I nie sposób przyznać mu racji, bo faktycznie w swoim życiu przeszedł już wiele. Studiował elektronikę, jednak zrezygnował z zawodu i w efekcie ukończył doradztwo podatkowe. Mimo wszystko, co 7-8 lat zmieniał zawody. Nie chce jednak zdradzić ile zarabiał, aczkolwiek szczerze przyznaje, że na nic mu nie brakowało. Wiele podróżował i rozwijał swoje pasje. Najdłużej i najchętniej opowiadał o swoim zamiłowaniu do wędkowania. – Przygoda z wędkowaniem zaczęła się dość dziwnie. Miałem problemy z kręgosłupem od długich godzin siedzenia za biurkiem i postanowiłem coś z tym zrobić. Zacząłem dużo spacerować, a że miałem blisko do Bugu, to chodziłem łowić – opowiada z tęsknotą w oczach. Dzięki tej pasji Zygmunt zwiedził Teneryfę, Szwecję, okolice koła podbiegunowego. Właśnie w tym ostatnim miejscu odkrył w sobie słabość do dzikiej przyrody. – Na szczęście moja piwnica znajduje się blisko lasu, więc jak wstanę wcześniej, to moje pierwsze kroki kieruję tam – wyznaje. Nie tylko przyroda należy do jego pasji. Zygmunt mógłby godzinami opowiadać o starożytnej Grecji, swojej tęsknocie do zasad i kreatywności tamtego okresu, gdzie, jak twierdzi, wszystko wydawało się prostsze i bardziej poukładane. Poza tym, pasjonuje go muzyka klasyczna, kosmologia, poezja, teatr oraz szachy. Taki człowiek renesansu.


Jednak co mogło sprawić, że ten inteligentny mężczyzna stał się bezdomny? – Po śmierci mojej żony, nie mogłem się pozbierać i jakoś tutaj trafiłem – wyznaje z nieukrywanym trudem. – Najpierw pomieszkiwałem w samochodzie, później przeniosłem się do przyczepy kempingowej, a ostatecznie wylądowałem w piwnicy – wylicza i zaraz dodaje: – Przez pierwsze 4 lata nie utrzymywałem z nikim kontaktu. Zamknąłem się w sobie, zamknąłem się na innych. Można powiedzieć, że miałem depresję – mówi Zygmunt. Jednak wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy Siostry Misjonarki Miłości zaprosiły go na wyjazd do Ojcówka. Organizowane są tam cykliczne rekolekcje dla osób bezdomnych. – Nie mam pojęcia jak one to zrobiły, ale po prostu “zabrały” mnie tam z ulicy – przyznaje Zygmunt. Jak twierdzi, to dzięki Siostrom zaczęła się jego przemiana. Wyspowiadał się, zaczął wychodzić do ludzi, rozmawiać z nimi, chociaż nie przychodziło to łatwo. Od tamtej pory zmieniła się też jego relacja z Panem Bogiem. Zaczął się interesować Pismem Świętym i uważa Jezusa za jednego ze swoich idoli.

Na pytanie, czy nie chciałby stać się domny, odpowiada z ironicznym uśmiechem – I co? Stać się takim emerytem, który kupuje sobie skrzynkę wódki raz na miesiąc i chodzi co niedzielę do kościoła pod krawatem? Poza tym, dom jest tam, gdzie jest do kogo wracać, a ja już nie mam takiej osoby...– kwituje z rozbrajającą szczerością.


Adrianna Gągol

piątek, 19 kwietnia 2013

Jadłodajnia z koralików

Od przeszło dwóch lat, w każdy piątek, za zamkniętymi drzwiami Jadłodajni na Miodowej odbywa się spotkanie grupy „Koralików”. Nazwa może wydawać się co najmniej dziwna, ale właśnie tak nazywali się bezdomni, uczestniczący w spotkaniach, podczas których wykonują różańce i 
bransoletki.


Punktualnie o 13 otwierają się drzwi Jadłodajni i grupa około 25 osób bezdomnych zajmuje swoje miejsca. Wszyscy wiedzą co robić, nikogo szkolić nie trzeba. Przecież nawlekanie koralików na kawałek sznurka nie jest skomplikowane. Można się nawet pokusić o stwierdzenie, że dla wielu byłaby to żmudna i męcząca praca. A jednak, coraz liczniejsza grupa bezdomnych przychodzi właśnie na spotkania w piątki. – Jak tak sobie nawlekam, to się uspakajam. Naprawdę mogę się tutaj wyciszyć i zrelaksować – wyznaje Andrzej, który na „różańce” przychodzi od samego początku. Mirek po raz pierwszy przyszedł na spotkanie niespełna rok temu, ale od tamtej pory jeszcze żadnego nie opuścił. – Niezmiernie sobie cenię kontakt z ludźmi, którzy tu przychodzą. Lubię ich słuchać, rozmawiać, żartować, a niekiedy nawet się posprzeczać. – przyznaje z uśmiechem i dodaje – Zresztą, przy okazji mogę zrobić coś dobrego dla innych. Coś takiego bardzo mi odpowiada. 



Ale nie tylko bezdomni lubią piątkowe spotkania. Wolontariusze również – Jest w nich coś wyjątkowego… Może to poczucie wspólnoty, rodzinna atmosfera...? – zastanawia się Alicja, wolontariuszka, która od samego początku pomaga przy spotkaniach różańcowych. Na pytanie: „Co najbardziej przyciąga bezdomnych do spotkań piątkowych?” odpowiada szczerze – Nie będę oszukiwać… Większość lubi przede wszystkim naszą kawę i ciastka, ale nie chcę uogólniać i oceniać ich intencji. Cieszę się po prostu, że przychodzą – komentuje. W podobnym tonie swoje zdanie wyraża się inna wolontariuszka, która nie tylko uważa, że dzięki tym spotkaniom bezdomni poczują się wreszcie komuś potrzebni, ale również zrobią coś dla siebie. – Pieniądze ze sprzedanych różańców i bransoletek są przeznaczane na budowę Kapucyńskiego Ośrodka Pomocy, dlatego sami bezdomni w pewnym sensie budują dla siebie nową jadłodajnię… z koralików – oznajmia z uśmiechem.

 Adrianna Gągol




piątek, 5 kwietnia 2013

Świadectwo wolontatiusza: "Pomagam mądrze pomagać”



Nie trzeba nikogo przekonywać, że „dobrowolna, bezpłatna, świadoma praca na rzecz innych, (…) vwykraczająca poza związki rodzinno-koleżeńsko-przyjacielskie”, czyli wolontariat to aktywność przynosząca korzyści zarówno podopiecznym wolontariuszy jak i im samym. Na prośbę Redakcji Magazynu chciałbym podzielić się tym czego doświadczam jako wolontariusz Fundacji Kapucyńskiej.

Przede wszystkim jestem przekonany, że mój kontakt z Fundacją to rezultat modlitwy za wstawiennictwem świętego Ojca Pio. Kiedy po trzech latach pracy znów byłem na etapie jej poszukiwania, był to dla mnie czas trudny, ale pewnego dnia otrzymałem od taty fotografię Ojca Pio z ułożoną i odmawianą przez świętego Kapucyna modlitwą do Serca Pana Jezusa. Po pewnym czasie systematycznej modlitwy „przypadkiem” (jak wiemy u Pana Boga nie ma przypadków) otrzymałem propozycję włączenia się w działalność Fundacji, choćby na krótko, aby wykorzystać nadmiar wolnego czasu. Nie mając wcześniej kontaktu z ludźmi bezdomnymi nie wiedziałem jak mógłbym być pomocny, ale szybko okazało się, że możliwości jest wiele od noszenia kotłów z zupą w Jadłodajni, przez prace biurowe, organizacyjne, sprzedaż mydełek - cegiełek, do uczestnictwa w spotkaniach modlitewnych.

To bardzo budujące czuć się potrzebnym, widzieć, że nasze działanie, choćby najprostsze, przynosi wymierny efekt: pozwala nakarmić ciepłą zupą tych, dla których bywa ona jedynym posiłkiem w ciągu dnia, powiększa, choćby o niewielką zebraną kwotę, nasz fundusz budowlany (o którym za chwilę). Jednak kiedy spoglądam na czas „poświęcony” wolontariatowi widzę, że o wiele więcej otrzymałem niż dałem. Najcenniejszym doświadczeniem jest poznanie podopiecznych Fundacji - ludzi bezdomnych, nie zawsze na skutek własnych działań czy wyborów, którzy będąc w sytuacji, po ludzku patrząc, beznadziejnej podejmują ogromny wysiłek odbudowy życia. Poprzez kontakt z naszymi wolontariuszami ( a są to ludzie różnych profesji: lekarze, aktorzy, studenci - młodzi i starsi) którzy mimo wielu obowiązków chcą nieść pomoc, odkrywają swoją ludzką godność, dostrzegają obecność Boga, odzyskują nadzieję, że zmiana jest możliwa i siłę aby to osiągnąć.

Ponieważ w ogłoszeniach parafialnych wspominaliśmy o Fundacji już kilka razy chciałbym jeszcze przybliżyć Czytelnikom Magazynu Parafialnego jej działalność.

Fundacja Kapucyńska imienia błogosławionego Aniceta Koplińskiego powstała pod koniec 2010 roku w celu niesienia pomocy potrzebującym. Wyrasta z Jadłodajni na Miodowej, działającej przy Klasztorze Braci Mniejszych Kapucynów w Warszawie. Naszą Ideą jest świadczenie kompleksowej pomocy ludziom bezdomnym i potrzebującym, w oparciu o przyjazne środowisko wsparcia. Fundacja w dotychczasowej działalności przeprowadziła różne akcje i projekty mające na celu nie tylko pomoc, ale także aktywizację naszych podopiecznych.

Jednym z jej celów jest budowa Kapucyńskiego Ośrodka Pomocy przy Klasztorze. W ramach przedsięwzięcia powstanie nowa jadłodajnia dla ubogich i bezdomnych. Od początku działania Fundacji zbierane są środki na budowę zarówno poprzez wpłaty darowizn, jak i sprzedaż produktów Fundacji - różańców, wykonywanych przez naszych podopiecznych, mydełek „Nadzieja” (w naszej parafii można było nabyć je w jedną z listopadowych niedziel 2012 roku). Największym obecnie naszym działaniem, jest projekt: „Anioł w Warszawie”, który ma służyć integracji i aktywizacji osób bezdomnych, poprzez ich szeroko rozumiane indywidualne wsparcie w procesie wychodzenia z bezdomności. Zakłada on przydzielenie każdej osobie bezdomnej swoistego „Anioła Stróża” - wolontariusza, który buduje ze swoim podopiecznym osobiste relacje na drodze cyklicznych spotkań. Sprzyjają one świadczeniu pomocy, motywacji podczas pokonywania przez osobę bezdomną kolejnych etapów wyznaczonych w programie wychodzenia
z bezdomności.

Wiele z działań Fundacji jest szansą na rozwój duchowy nie tylko dla jej podopiecznych, ale także dla nas - wolontariuszy. W każdy czwartek o godzinie 18.30 w podziemiach Klasztoru odbywa się spotkanie Wspólnoty „Schody do Nieba”. Jego zasadniczą częścią jest rozważanie Słowa Bożego podczas Liturgii Słowa. Jest to również czas na rozmowę, poznawanie siebie nawzajem. Środowe „Spotkania z kulturą” są okazją do bliższego poznania świata filmu, teatru, literatury i osób z nim związanych.

Jeżeli by ktoś chciał zasilić szeregi wolontariuszy, wesprzeć nasze akcje i projekty lub znaleźć więcej informacji o działaniu Fundacji zapraszamy na stronę internetową: www.fundacja-kapucynska.org.

Maciej Sabała